Google PlusFacebookTwitter

Koffiedik kijken: “Jij gelooft er niet zo in he?”

By on feb 5, 2018 in general | 0 comments

Een goed begin van Motel Mozaique begint bij de koffiebar Je moet een beetje geduld hebben. En niet vies zijn van een lauw bruinig mierzoet kopje naar koffie riekende modder. Maar dan krijg je ook wat: een opbeurende blik op je eigen toekomst. Koffiedik kijken met Athanasia Kyriakakos uit Griekenland. Het programmaboekje belooft een instant community op de plek waar Athanasia Kyriakakos en haar ijzeren hoepeljurk zich bevinden. Ik kom beide tegen in de foyer van de schouwburg en ben wel in voor een praatje. Zeker als er koffie wordt uitgedeeld. Maar de koffie is verre van vrijblijvend. Hij bevat namelijk de toekomst van zijn of haar drinker! Niks community, gewoon een waarzegster! Terwijl ik mijn eerste slokje neem, krijgt mijn buurvrouw te horen dat ze veel koopt en een erg druk leven heeft. Ook ziet ze twee letters: een A en een L. Wat een toeval: het zijn de voorletters van haar en...

Eerste hulp bij herinneringen: show je litteken, lucht je hart

By on feb 5, 2018 in general | 0 comments

Krassen op je vel Wat vertellen littekens op je huid, welke herinnering ligt erin besloten. De bedenkers van het project Eerste Hulp Bij Herinneringen stellen die vraag centraal en vroegen hem aan iedere Motel Mozaique bezoeker die op een vreemde manier ijdel genoeg is om een lelijk stukje van zichzelf bloot te geven. Alhoewel, is een litteken altijd lelijk? Ook de 3VOOR12 verslaggever liet zich verleiden. Mijn grootste litteken zit op mijn linkerknie. Met de fiets gevallen op pas gelegd kiezelasfalt. Twee steentjes erin, een lapje vlees los en een gat te groot om te hechten. Mijn moeder viel bijna flauw toen ze dat stukje vlees wegknipten. Maar dat is niet zo’n leuk verhaal, vind ik zelf. En daar gaat het om bij de EHBH-post in Nighttown. De Eerste Hulp Bij Herinneringen is niet voor dat soort wonden. De EHBH is voor hulp bij onverwerkte herinneringen. De zusters verleiden je...

Champignongrot vervangt gekraakt bed

By on feb 5, 2018 in general | 0 comments

Verslaggever op zijn plaats gezet in casino Veel tijd om te slapen is er niet meer. Toch is ‘slapen’ als happening elk jaar een van mijn favorieten. Vorig jaar nog in een moskee, dit jaar leek ik naast het bed van God te mogen liggen, in het observatorium op Perron Mozaique, uitkijkend over het grootse Rotterdam. Maar priviléges zijn er om afgepakt te worden. Om tien uur zag het er allemaal nog zo goed uit. De Momo-medewerkers bij het observatorium hadden een briefje en daarop stond achter mijn naam ‘Cabine’. “In de pocket”, dacht ik. “Ik slaap in één van die drie geweldige slaapkamers bovenop de stellage bij het Hofplein, yeah!!” De fietstocht van mijn laatste mooie gidstocht met Stef Kamil Carlens is dan ook een soort opwarmdroom. Bij Perron Mozaique beginnen de vogels al aan de nieuwe dag als ik hem nog moet afsluiten. Terwijl ik de...

Shoppen in Yoegoslavië en Rusland

By on feb 5, 2018 in general | 0 comments

Rotterdam heeft veel buitenlandse kerken dankzij haar haven, zo weten we na de Motel Mozaique van afgelopen jaar. Maar mensen bidden niet alleen. Ze eten ook. En dan het liefst hun eigen kostje. Ook als je uit Rusland komt… Ken je dat, het genot van rondwandelen in een buitenlandse supermarkt? Voor mij is dat altijd het moment dat ik echt op vakantie ben, echt aangekomen ben in een vreemd land. Als ik zie wat de doorsnee bewoner op een doorsnee dag in zijn winkelmandje gooit, als ik de geur ruik die bij het onthoofde beest hoort dat ik bij mijn eigen super nooit zie liggen, dan ben ik er pas echt. Zo ver gaan we vandaag niet. Maar toch, in een wandeling van een uurtje door Rotterdam, kun je met gemak tot Rusland komen en er ook nog wat lekkers kopen ook. Om die impulsaankoop een beetje te sturen heeft de Israelische gids Shy Shavit zelfs een mooi receptenboekje gemaakt. Gerechten...

De journalistiek is vergeten waar ze goed in is

By on mrt 30, 2017 in Gedacht, general | 0 comments

De meest gezonde trend in medialand is wel de focus op vertrouwen. Goed nieuws dus. Maar zolang er nog geen sluitend antwoord op de ‘hoe dan?’ vraag bestaat, blijf ik doorzoeken. Deze keer daarom een blik op een rare paradox binnen de journalistiek: we zijn iets kwijtgeraakt waar we juist in uitblinken.

Vertrouwen moet wederzijds zijn

By on mrt 15, 2017 in activism, Toekomstmuziek, Veldonderzoek | 0 comments

Ok, daar zijn we dan. Post-evidence. Vertrouwen als enig overgebleven echte waarde. Met als grote vraag hoe journalistiek en vertrouwen weer onlosmakelijk verbonden kunnen worden? Laten we beginnen met het belangrijkste uitgangspunt: vertrouwen is alleen waardevol als het wederzijds is.