Google PlusFacebookTwitter

Déjà vu (XIII): snelwandelen op Lowlands

By on aug 8, 2011 in #3voor12 | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Waarom langzaam als het snel kan. Wie niet wil wandelen, rent. Denk je. Maar ook wandelen kun je snel doen. Ik deed in 2004 mee aan een tien kilometer snelwandeling op Lowlands. Omdat je alleen weet hoe het is om met van die samengeknepen billen te lopen

“En als zesendertigste is gefinished…”

Ook Lowlands houdt dit weekeinde de Olympische gedachte hoog. Sport krijgt niet alleen met de paar lollige jeux de boulers en hockey slapstick acts de nodige aandacht, er was ook een echte sportwedstrijd. Natuurlijk koos de organisatie wel iets uit waarbij het publiek wat te kijken en lachen had: snelwandelen, de meest swingende sport. Zaterdagmiddag startte op het festivalterrein een officiële door de atletiekbond georganiseerde wedstrijd over tien kilometer. 3VOOR12-verslaggever Ron trok zijn gympen aan en liep samen met 3VOOR12 vriend Laurens van der Wee mee, als het Jamaicaans bobsleeteam onder de snelwandelaars.

“Nee zo, kijk.” Aan het woord is de 33-jarige Frank Buytaert. Na dat laatste woord schiet hij weg. Voor hem is het opwarmen, maar ik weet zeker dat de helft van het Lowlandspubliek hem rennend niet bijhoudt. Snelwandelen. Volgens velen de meest belachelijke sport denkbaar. Niet volgens Buytaert. Hij is de regerend kampioen van België. En nu is hij mijn coach. “Hakken op de grond, gestrekt been, pas buigen als het been recht onder je staat.” Buig je het eerder, dan krijg je een ‘verwittiging’. Na een aantal verwittigingen krijg je een kruis. Drie kruizen is einde oefening. In gedachte zie ik een mooie uitgang zo na één kilometer.

Ik vond dat ik pas mocht oordelen als ik het zelf had geprobeerd. En dus schreef ik me in. De atletiekbond was huiverig. Want snelwandelen ziet er misschien wel lollig uit, maar het is serious as hell voor de sporters zelf. Ik moest beloven de sport niet belachelijk te maken. Dat deed ik, met in mijn achterhoofd het plan om alleen het rondje over het terrein mee te lopen. Om het gegil van het publiek te ervaren, om die schreeuwende kerels die je uitlachen. En de gillende meiden die klappen en je najuichen met een verlekkerde blik. Dan door naar de redactieruimte voor toch maar wel een lollig stukje over die gekke sport.

Maar ja, dan start je en blijk je de eerste paar honderd meter lekker vooraan te zitten. Het publiek doet precies wat ik ervan gehoopt had. Schreeuwen en juichen. Zoals zovaak is het Lowlands publiek heel schappelijk: verbazing, maar geen algehele afschuw. Gelach met ook een waarderend ondertoontje. Zo klinkt het tenminste. Ik ga er harder van lopen en haal nummer 30 en 14 in.

Maar dan begint het. Al meteen bij de eerste scheidsrechter vlak buiten het festivalterrein ga ik in de fout. Op zijn fiets haalt hij me weer in (ja, zo hard ging ik dus wel!): “Je linkerknie. Gebogen. Mag niet!” Ik zie een kleine grijns op zijn kop. Verdomme! Coach Buytaert zei het nog! Ik word er verbeten van. Kniebuiging. Niet voor jou, ouwe gek. Ik zal je eens wat laten zien!!!!

Dan volgen negen kilometer waarin anderen mij inhalen. En me bemoedigend toespreken: “Gaat goed, meer met de armen zwaaien.” Nou, daar ga ik. Als een echte poldermolen. Goed? Flikker op man, je loopt me toch voorbij, of niet dan! En om de zoveel tijd een scheidsrechter die met het gevoel geeft dat ik examen moet doen. Eentje matst me in eerste instantie, maar geeft me later mijn tweede V. Fuck! Ik zal er toch niet uitvliegen? De derde scheids is echter ok. Ze blijft me de laatste vier kilometer coachen en ziet af en toe een niet gestrekt beentje door de vingers. Als Buytaert na 47 minuten over de finish vliegt, stapt zij van haar fiets en komt naast me lopen: “Rug recht, knieën overstrekken. Niet zo met je heupen wiegen. Je wilt het te goed doen.” Te goed doen! That’s me. Altijd vooraan willen lopen. Nou, niet vandaag hoor.

“En in een tijd van één uur en 14 minuten precies is gefinishedttttt-t-t-t-t……. Ron van der Sterren van de VPRO. Ron, als je nog pap kan zeggen, kom dan nu naar de microfoon.” Ik probeer rustig naar de presentator te lopen, maar mijn benen kunnen niet zo snel terugschakelen en hollen vanzelf onder me weg. “Ron, je allereerste snelwandelwedstrijd in een respectabele tijd. Hoe ging het?”
“Pap.”

NB: Tien minuten later valt ook 3VOOR12-vriend en first time snelwandelaar Laurens over de finish, als laatste: “in een persoonlijk record!”

(Verschenen bij 3VOOR12 op 21 augustus 2004)

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.