Ik ben er uit. Na alle reacties van mensen uit het wereldje, alle argumenten tegen het idee die ik maar geen hout vond snijden, weet ik het zeker: het is tijd voor de Muziekpartij.
De Muziekpartij. Na de laatste verkiezingen waarbij de Partij voor de Dieren twee zetels binnenhaalde, kwam het idee boven borrelen. Een partij die zich richt op de belangen van muziek en de mensen die erbij betrokken zijn. Het zou zo maar kunnen. Stel je voor, bekende Nederlandse artiesten als lijstduwers, clubs, podia die nu al een landelijk dekkend netwerk vormen, het biedt ongekende mogelijkheden, en dat allemaal via die ene bindende factor, de liefde voor muziek.
Nu kun je dat natuurlijk denken, roepen zelfs. Dat doe ik ook, al sinds de laatste verkiezingen, tegen een selecte groep mensen. Maar roepen alleen is niet genoeg. En wijzen naar anderen ook niet. Daar werd ik subtiel op gewezen door een van die vertrouwelingen: “Zeg, hou je kop nu eens over die belachelijke muziekpartij, of maak er werk van!” Tja, mijn kop houden, daar ben ik gewoon niet zo goed in.
Het kan. Daar ben ik van overtuigd. Maar dat is natuurlijk niet genoeg om er ook daadwerkelijk aan te beginnen. Daarvoor moet er ook een noodzaak zijn, of op zijn minst behoefte. Dat die er is, is de afgelopen tijd gebleken. Arda Gerkens van de SP is nu eigenlijk al zo’n beetje het eerste Tweede Kamerlid van de Muziekpartij. De hele popsector klampt zich vast aan haar als ze een voet tussen de Haagse deur wil krijgen. Maar waarom zou de sector niet meer ruimte proberen te krijgen als ze eenmaal binnen is? Tuurlijk, door huidige politieke partijen te blijven bestoken, bespelen, informeren in de hoop dat ook daar een muziekhart gaat kloppen. Maar is dat de enige weg? Nee, dat heeft de Partij voor de Dieren laten zien. En als er ook een andere mogelijkheid is, waarom zou je die dan niet benutten? Omdat het eigenlijk not done is, zo’n one issue partij? Sorry, maar dat vind ik wel een heel zwak excuus om niet alles te proberen.
Stel het lukt, wat gaat de Muziekpartij dan doen? Een belangrijke vraag. Maar laat ik die dan maar meteen politiek beantwoorden. Niet als vingeroefening, maar omdat het geen zin heeft om valse verwachtingen te creëren. Ik geloof in de Muziekpartij en ik beloof dat ik ga uitzoeken of het ook daadwerkelijk haalbaar is. Onderdeel van dat onderzoek is natuurlijk ook het duidelijk formuleren van standpunten. En omdat ik het goed wil doen, zal ik niet nu gaan roepen dat er 50 miljoen hier of daar bij moet, of dat het nu maar eens afgelopen moet zijn met die fooitjes, of dat de regelgeving anders moet. Nee, ik hou even mijn mond – hoe lastig ik dat ook vind – en kom pas met standpunten als dat zinvol is.
Na de lakmoesproef in de vorm van een stapel discussies met allerlei anonieme grote en kleinere kopstukken uit de industrie treed ik nu naar buiten. Vanaf nu ben ik behalve Ron van der Sterren, de opdringerige journalist van 3VOOR12 die je opbelt om te vragen waarom het allemaal ging zoals het gegaan is, ook nog de journalist die via de participerende journalistieke weg uit gaat zoeken of het kan en hoe het moet, een partij oprichten die zich elke dag hard maakt voor de belangen van de Nederlandse muziekwereld.
Vanaf nu zal ik hier regelmatig verslag doen van de vorderingen, positief en negatief. Omdat het kan. En omdat het moet. Tot in Den Haag.
