Gewillige abonnee zoekt betaalde nieuwsservice

The Times en Sunday Times gaan geld vragen voor hun berichten die mensen online willen lezen. “Een beslissend moment” dat volgens directice Brooks  “nog maar het begin is.” Wie gelooft haar? Ik wel. Een beslissend moment. Sunday Times en Times proberen het nog één keer. Om daarna de fakkel gedwongen aan iemand anders over te geven. Want een nieuwsproducent die muren om haar informatie bouwt en een portier aan de deur zet die om geld vraagt, sluit niet de nieuwsconsument buiten, maar zichzelf.

Ik betaal graag. Elk jaar stop ik meer tijd en geld in zaken die het me makkelijker maken om mij goed te informeren. Een computer, een selectie van nieuwsbronnen samengebald in mijn Google RSS-reader, mooi leesbaar gepresenteerd door Feedly, altijd bij de hand via een iPhone app voor rss-feeds, noem maar op. Het kost tijd en het kost geld, en ik vind het beide waard.

Zo zou ik op dit moment direct een paar euro betalen voor de tool of app die mijn RSS feeds filtert op dubbele berichten van dezelfde bron. Want dit nieuws, over Times en Sunday Times, kwam niet via een op de deurmat gevallen krant tot mij. Het kwam in drievoud binnen op mijn RSS-reader. De Pers en Het Parool brachten precies hetzelfde bericht, overgeschreven van het ANP. Dat vind ik irritant en vervelend. Hoe wil je je als nieuwsmaker onderscheiden met berichten die je buurman ook doorsluist? Of is dat ook service? Niet voor mij, want als ik op een dag door pakweg 100 berichten cross uit ongeveer 90 verschillende bronnen, wil ik niet 5 keer hetzelfde bericht lezen.

De Volkskrant maakte er een eigen bericht van en is in dit geval het waardevolst. Ja, dat komt door goed journalistiek werk van correspondent Gert-Jan van Teeffelen, maar nee, dat is niet waar zijn uitgever in de afgelopen decennia zijn geld mee verdiende. De geïnteresseerde nieuwsconsument gaat betalen waar hij altijd voor heeft betaald: service. Een goede filtering uit het totale nieuwsaanbod, op maat en direct persoonlijk ‘aan huis’ geleverd. Daar is niets aan veranderd. Aleen is ‘aan huis’ niet meer de deurmat vier verdiepingen lager, maar mijn laptop, telefoon of straks mijn iPad. En op maat is niet meer dat wat er binnen de muren van één nieuwsfabriek wordt geselecteerd voor mij, maar een combinatie van bronnen, gebaseerd op mijn specifieke interesses.

Ook abonnementsmodellen zijn niet ondenkbaar voor de nieuwsconsument. Om nog even over dit ene feitje door te gaan: bij de Pers is een leuk oud bericht gelinkt uit 2009, over de neiging van kranten tot het kiezen voor betaalsites. Dat had ik graag als extra info ook in mijn RSS-’krant’ gezien. Betalen voor een week rond mogen rennen binnen de digitale muren van  één krant? No way! Maar de service die bij elk bericht dat ik lees doorheeft door welke info ik geprikkeld word (omdat ik zinnen met 1 klik een extra lading kan geven bijvoorbeeld) en me vervolgens een aantal relevante doorleesstukken biedt, heeft mij binnen als betalende klant.

SXSWnl blog: toekomst-journalistiek in de praktijk

Ik zit thuis, niet in Austin Texas, niet op de SXSWi, de conferentie waar de wereld praat over de toekomst van ons online leven. Of, zoals tijdelijk verslaggever Frank Meeuwsen zegt: the echbubble slash echochamber. En toch ben ik er bij. Dankzij de eenvoudige tijdelijke groepering van een aantal Nederlandse bezoekers op een even eenvoudig als geweldig evenementenblog SXSWnl.

Mijn krant -NRCnext- is er niet. Ook is er geen live uitzending op locatie van Fransisco van Jole. En al waren ze er allebei, nog zouden ze geen kans maken om mijn journalistieke honger over de gebeurtenissen op SXSWi zo te stillen als deze tien mensen. Mensen die ik voor een deel ken als collega en wiens oordeel ik vertrouw, omdat ze interesse in en kennis van zaken hebben over de onderwerpen die op SXSWi besproken worden. Mensen die met gemak vlak na een seminar – en soms zelfs al tijdens – even kort kunnen samenvatten wat er gezegd is, waarom het wel of niet interessant is en in welke context zij het plaatsen. Mensen kortom die – gezamenlijk belangeloos bloggend op SXSWnl – onverslaanbaar zijn.

Het is nog niet zolang geleden dat de VPRO met haar popmagazine 3VOOR12 prijzen won voor dit soort verslaggeving (De Pop Pers Prijs in 2003, de Gouden Pixel in 2004 en een Tegel in 2007). Niet 1 journalist een weekend op pad om voor de maandagkrant een mooi verhaal over Lowlands te schrijven. Nee, met 10 mensen bivakkeren op het festivalterrein, tenten afrennen en na een concert direct een recensie ervan publiceren, ter plekke filmpjes schieten op de camping en monteren om ze dezelfde dag nog online te zetten. Evenementverslaggeving in woord, beeld en geluid. Het was een nieuwe aanpak, waarbij 3VOOR12 zowel qua snelheid als inhoudelijk iets produceerde dat niet te overtroeven was.

Maar wat de Nederlandse bezoekers nu doen op hun gezamenlijke blog is in essentie precies dat wat 3VOOR12 doet op muziekfestivals. En dit is pas het begin. Volgend jaar zitten er minimaal twee live video streams bij van Nederlandse bezoekers en kunnen thuiszitters via Twitter vragen stellen aan de panels in Austin. Moderatie? Is al gebeurd bij de selectie van schrijvers Publieksbereik? Alle schrijvers voeden hun eigen netwerk, die op hun beurt filteren en dat wat interessant is doorgeven aan hun netwerk. Een olievlek dus. Het kan niet anders dan dat het SXSWnl blog volgend jaar een belangrijke journalistiekprijs gaat binnenslepen.

Digitale print in de kiosk: too little too late?

Leuk stukkie in – de naam geeft al weg wat de insteek is – printweek.com. Oud Sunday Times man Harold Evans houdt daar een betoog voor de digitale printer, die – aanwezig in elke kiosk ter wereld – straks elke lokale krant overal kan verkopen. Een interessante gedachte. Je bent in Zuid Spanje en je haalt de Telegraaf niet uit het rek. Nee, je loopt naar een Kiosk en vraagt gewoon naar de Diemer Courant, omdat je die nou eenmaal graag leest. Een halve minuut later is ie van jou, vers geprint. Geen vliegtuig aan te pas gekomen, geen onnodig papier gebruikt, kortom veel voordelen. En in de nabije toekomst, denkt Evans, kun je ook nog eens je eigen selectie printen. Dus niet die hele Diemer Courant, maar de sport van het AD, de opiniepagina van de Volkskrant en de weetjes uit de Diemer Courant gecombineerd. Klinkt goed! En toch geloof ik er niet in.