Wat is de zin van een gepubiceerd verhaal als je je publiek niet bereikt?

Vanochtend in de NRC.next:

“Dat de buitenwereld er nu met verbazing achterkomt dat Griekenland de afgelopen tien jaar onder meer zijn loterij-inkomsten en landingsrechten op vliegvelden heeft verkocht (…) lijkt wat naïef.”

Het deed me denken aan een slideshow die ik een jaar geleden zag met covers van The Economist uit de periode 1997/2008, die verhalen aankondigden over de crisis die zich vanaf eind 2008 ontvouwde:

Covers The Economist (november 1997 / oktober 2008)

Ik vind dat schokkend. Als journalist probeer ik verhalen te produceren om mensen te informeren, zodat ze wellicht hun handelen kunnen aanpassen, maar toch op zijn minst om te voorkomen dat de wereld kan zeggen dat ze het niet wist.

Dat klinkt hoogdravend, dat weet ik. En wat als ik het wel had geweten als publiek? Wat had ik er dan aan kunnen doen? Allemaal waar, allemaal problemen waar we het over zouden moeten hebben. Maar het begint bij het begin. Ondanks het feit dat de verhalen er waren, dat de journalistieke taak van het onthullen met verve was volbracht door vooraanstaande betrouwbare partijen, ondanks dat kan ik oprecht zeggen dat het verhaal mij niet bereikt heeft. En ik lees veel kranten en check veel websites.

Als dat niet het doel is, als het slechts de bedoeling is om een medium te vullen en te dienen als vehikel van advertentie-inkomsten, is de verdediging dat de journalistiek een essentieel onderdeel van een democratie is een discutabele. Als we de journalistiek wel belangrijk vinden, wel onlosmakelijk verbonden met een goed werkende democratische samenleving, dan is de vraag onvermijdelijk: wat is de zin van een gepubliceerd verhaal, als het haar publiek niet bereikt?

Dat – met een robuuste ouderwets journalistieke infrastructuur – de kredietcrisis alsnog nieuws was, is behalve de lezer ook de journalistiek te verwijten. Hoe kan het dat al die gedegen journalistieke media dit verhaal mij niet eerder brachten, of dat ze op het moment dat het rampscenario van een kredietcrisis zich daadwerkelijk ontvouwt, al deze journalistieke bronnen niet en masse teruggrijpen op de door hen eerder gepubliceerde feiten? Niet om hun gelijk te halen, maar om onvermoeibaar proberen haar publiek te informeren. Ik weet het niet. Maar een antwoord op deze vraag is wel nodig om de journalistiek een toekomst te geven.

En de winnaar is (II): Llov Maartje die C-mon & Kypski filmt voor FIY

Dans mee, dat was feitelijk de opdracht. Wie het ‘t best deed, maakte kans op een Nokia X6, de telefoon waarmee jullie voor FIY het concert van C-mon & Kypski filmden.

We hebben ze bekeken en allemaal bij elkaar gestopt. En eerlijk gezegd konden we niet kiezen. Daarom hebben we geloot, alle filmers in een bakkie gegooid en er 1 uitgevist. Llov Maartje, gefeliciteerd! De telefoon komt naar je toe. Use it well (om te filmen dus :-P)

En de winnaar is (I): Arno Wientjes die DeWolff filmt

We hebben je voor Pinkpop lekker gemaakt met de mogelijkheid om een Nokia X6 of een Lowlandskaart te winnen als je voor FIY zou filmen. Nou, het is zover, we gaan wat weggeven. Te beginnen met de Lowlandskaart, die naar Arno Wientjes gaat, en dan met name voor zijn footage van het slotakkoord bijn DeWolff.

Als Pablo het publiek in springt, zie je Arno zoeken, aanvankelijk tevergeefs. Pablo moet daar ergens staan of liggen, tussen al die fans, maar we zien hem niet. Dan komt hij weer tevoorschijn. Ook de weggegooide gitaar mist Arno feitelijk. Toch vangt hij letterlijk in de allerallerlaatste frame van zijn filmpje de winnende druppel die de emmer laat overlopen en het Lowlandskaartje zijn kant laat opstromen. We zien Pablo in de armen vallen van zijn manager en mentor Ron Engelen, die zichtbaar lacht. Een winnende frame! Gefeliciteerd Arno, de kaart komt op tijd jouw kant op.