Google PlusFacebookTwitter

Alleen het verhaal vertellen is niet langer genoeg

By on jan 9, 2017 in activism, Veldonderzoek | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Ik heb me nog maar net gemeld aan het front, dus de kans is reëel dat ik een beetje achter de feiten van de journalistieke vooruitgang aanloop. Maar kan ik de draad beter oppakken dan gewoon te beginnen met waarnemen en reflecteren? Precies. Daarom dus. Met mijn eerste waarneming na het bezoeken van een paar journalistiek georiënteerde bijeenkomsten eind 2016.  Bij de laatste twee evenementen waar ik was (FTM debat, EJC summit) werd er op de een of andere manier wel aandacht besteed aan storytelling. En eerlijk is eerlijk, er gebeuren al een hele tijd toffe, interessante, spannende, prikkelende dingen op dat vlak. Kijk maar eens naar het mooie overzicht dat Leonieke Verhoog samenstelde voor VPRO’s Berichten uit de nieuwe wereld. En toch, toch heb ik het gevoel dat het uiteindelijk window dressing is als het gaat om de problemen waarmee de journalistiek kampt.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben helemaal voor de onophoudelijke zoektocht naar nieuwe manieren om een verhaal te vertellen. Het gaat in mijn beleving pas mis wanneer het wordt gekoppeld aan iets anders wat dat laatste tijd erg populair is. Niet alleen de buitenwereld liet zich na Brexit en Trump’s verkiezing van haar beste kant zien wanneer het ging om journalistje afstraffen, ook de journalisten zelf kunnen er wat van (zie Eric Smit. We moeten beter …, we hebben niet genoeg …, we zijn weer… etc.

Terechte vragen, waar we antwoorden op moeten zoeken om dingen een volgende keer beter te doen. Maar laten we ook niet vergeten dat als we beter … en wel genoeg … en dus niet weer …, dat A) geen enkele garantie geeft voor een andere uitslag op die twee specifieke gebeurtenissen en B) we niet echt werken aan het grote probleem dat de beroepsgroep teistert: relevantie. Het lijkt niet echt uit te maken of de journalistiek (of moet ik zeggen MSM?) iets meldt, onthult, blootlegt. Hoe kan dat? Hoe kan het dat ruim voor bijvoorbeeld de financiële crisis van 2007/2008 er meerdere goede verzorgde gebalanceerde verhalen zijn verschenen in – vooruit, we houden er even aan vast – de MSM, die uitlegden hoe en waarom het zomaar eens heel fout zou kunnen lopen, en dat we er toch door verrast werden? Dat vind ik zo’n boeiend gegeven, dat ik me er al een paar jaar de kop over breek: hoe kan het dat elk verhaal eigenlijk wel geschreven wordt, maar dat het geen impact heeft, dat het haar lezer, haar doel niet bereikt, dat het niet bijdraagt aan bewustwording of verandering?

Ik heb het antwoord nog niet gevonden. Maar ik ben er wel van overtuigd dat de oplossing voor dit probleem niet zit in het anders verpakken van het verhaal. Er meer echt moet gebeuren. Het verhaal vertellen – op welke manier dan ook – is niet meer genoeg om de rol die de journalistiek heeft in onze maatschappij goed te kunnen vervullen.

 

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *