Google PlusFacebookTwitter

Déjà vu (V): … altijd een single

By on jul 1, 2011 in #3voor12, #pindsvin | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

In mijn 3VOOR12 periode heb ik veel mogen doen. Wat precies, dat kun je zien op de Geschreven, Gefilmd, Geluid-pagina’s. Ik ben trots op alles wat ik daar heb gemaakt, zelfs de dingen die in de praktijk misschien niet zo goed uitpakten. Sommige berichten vind ik ook thuishoren op mijn eigen blog. Zoals deze, nummer vijf in een serie…

De staart van het verhaal krijgt nog een staartje, als de 3VOOR12 posse zich opmaakt voor

… altijd een single

De laatste band is uitgespeeld. Een aantal Lowlandswijken reeds uitgestorven. De stad is nu in handen van dj’s. De Volkskrant heeft haar verhaaltje binnen en is al lang weer naar huis. Maar downtown zwerven de lekkere en minder lekkere singles nog in grote getalen rond. Zo ook de 3VOOR12 undercover verslaggever, nr. 521.

Straks moet ik weer onder mijn eigen naam de wereld in. Van mijn baas mag het al. Maar jasje nr. 521 is in de afgelopen dagen lekker gaan zitten. Jezelf zijn, of iemand anders, daar had festivalbezoeker Daniël Schoevaart het in zijn verslag over. Hij had het bijna goed; jezelf ben je soms het best als iemand anders.

Maandagochtend, perstent, 01.23 uur
3VOOR12 is er klaar mee, met Lowlands 2002. En dus begint de dagploeg nu aan een vrijwillige nachtdienst. Die start in de perstent, maar verschuift al redelijk snel naar India. Ik merk dat de meesten even ver (heen) zijn als ikzelf. Niet dat ze het ooit zouden toegeven natuurlijk. Juist op zo’n moment, als je met een groep van A naar B gaat, is het van belang voor jezelf en de anderen te bewijzen dat het nog goed gaat. Dus knoop je een gesprek aan met een collega, ook al snap je geen woord van wat ie zegt. Zolang je de zekerheid hebt dat je die ervaring deelt, is er niks aan de hand.

Maandagochtend, India, 02.24 uur
Een vergelijkbaar moment doet zich voor na aankomst. De onderweg opgestarte gesprekken bloeden begrijpelijkerwijs snel dood. En dus wordt het even stil, de negentig decibel uit de speakers even niet meegerekend. Iedereen kijkt een beetje voor zich uit, zoekend naar wat komen gaat. En dan heb je er altijd wel eentje die iets minder berekenend is en schaamteloos begint te dansen. De zoekende blikken beseffen plots wat hen te doen staat. Zwijgen is zilver, dansen goud….

Maar ook die truc heeft slechts een tijdelijk effect. Het is wachten op de ontmanteling van dit team dat de afgelopen drie dagen gebroederlijk het festival versloeg. Verschillende wapens worden daarvoor in de strijd geworpen. Zo zijn daar de stillen, die gewoon verdwijnen zonder iets te zeggen. Anderen geven stille hints als ‘even plassen’ en ‘ik ga wat eten’. Maar ook het iets laffere ‘moet je nog wat te drinken?’ was deze avond erg in trek. Zelf kneep ik hem met een toch redelijk duidelijk ‘ik ga de rest eens zoeken.’

Maandagochtend, Golf, 03.14 uur
Tussen India en Golf zit een hele wereld. In ieder geval genoeg om mij een uur bezig te houden. Vraag me niet waarmee. Wat telt is dat ik er ben, hier in de Golftent, waar ik weg van mijn hippe dancecollega’s nog even lekker wil swingen als een ouderwetse alto. Ook hier veel singles. Na twee vrolijke botsingen met dansende eenlingen weet ik zeker dat ik te dronken ben om een rechte lijn te lopen. Maar ik weet ook dat ik zeker niet de enige ben. Dat geeft een veilig gevoel. En dus gaat alle schaamte overboord en durf ik zelfs nog wat oude new wave pasjes te doen op muziek die net zo retro is als ik met mijn bewegingen.

Maandagochtend, downtown, 03.24 uur
Welke film er op de openluchtbioscoop Downtown te zien is, weet ik niet. En opnieuw ben ik daarin niet alleen. Ook hier verenigen singles zich op een gedenkwaardige manier. Het doek laat een kever zien. Die rolt een voor zijn doen grote modderbal voort, maar stuit onverwacht op een obstakel; een doorn waar de bol in vastprikt. Wat volgt is een drie minuten durende thriller waarin de kever zijn bol probeert te bevrijden. Na een geslaagde reddingspoging krijgt hij een daverend applaus van de kijkers. De kever zal het niet beseffen, maar hij ontving waarschijnlijk een van de laatste applausjes op deze Lowlands

Maandagochtend, India, 03.51 uur
Ik zie dat velen mijn verdwijntrucs beheersen. Van de twaalf collega’s zijn er nog drie over. Misschien moet ik ze morgen eens bijpraten over dit hen kennelijk onbekend sociaal fenomeen onder singles. Morgen, als ik weer mezelf ben.

(Verschenen bij 3VOOR12 op 26 augustus 2002)

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *