Gisteren heb ik me geërgerd aan een verhaal van Ilja Leonard Pfeijffer dat ik in NRC.next las. Ik heb het verhaal online opgezocht om hem van repliek te dienen. Maar NRC.next heeft geen commentaarfunctie bij haar verhalen. Dat is gevaarlijk dom.
Ik was het misschien niet eens met Pfeijffer, het verhaal was uitgeeftechnisch goud. Het bracht een – al bestaande – sneeuwbal weer aan het rollen. Alleen rolde hij wel met een rotvaart van initiator NRC.next weg. En daarmee verdampte ook de kansen voor de krant om als curator een beetje ‘eigenaar’ te blijven van de discussie. Want ook al bood de krant de kans niet, de discussie barstte wel los.
Ik schreef een blogpost op mijn eigen blog. Om een bescheiden groep potentiële lezers erop te wijzen, twitterde ik erover, waarna ik een paar retweets kreeg. Oud collega Hay Kranen schreef naar aanleiding van mijn tweet nog een blogpost over het onderwerp. Los van mijn kleine bijdrage haakte ook Bright Magazine in met een reactie en legde met 34 reacties vooralsnog de grootste claim op de discussie. Iets later volgde digitaal uitgever Timo Boezeman met een onderbouwde mening op zijn eigen blog. Zes mensen reageerden. Robert van Hoesel droeg zijn steentje bij op zijn blog met een betoog over een vervallen moraal , dat weer 15 reacties uitlokte. Frank Meeuwsen sloot vanochtend – raadt het al – op zijn blog aan met een verhaal over de veranderende rol van de schrijver.
Inhoudelijk gezien is dit een natte droom voor een journalist: je schrijft een verhaal dat iets teweeg brengt. Mensen nemen de tijd om te reageren, je aan te vullen. En geen commentaren van het type “jij klote schrijver met je subsidies”, maar echt inhoudelijk commentaar van ingevoerden. Een maatschappelijk debat op microniveau zo je wilt. Wat zou je als nieuwsmedium nog meer willen? Relevantie betekent immers bereik en bereik betekent een kans op inkomsten.
Maar waar is NRC.next in dit verhaal? Helemaal nergens. Binnen de niche van oprecht geïnteresseerden in het onderwerp dat Pfeijffer aansneed, had iedereen het er zo’n beetje over. Overal, behalve bij NRC.next… En dat is zo jammer. Want juist hier had ze met haar kennis en ervaring de perfecte curator kunnen zijn. Reageren, andere informatie erbij halen, reacties bundelen, samenvatten. Niets van dit alles. Los van alle bloggers was Bright de enige commerciële uitgever die met haar verhaal de discussie claimde. Bright was zo je wilt, de lachende derde.
Het is niet de boze buitenwereld die hier content jat van een krant. Het is de krant die er bewust voor kiest om niet in gesprek te gaan en daarmee de lezers die meer willen wegjaagt. En zichzelf daarmee weer minder relevant en dus minder waardevol maakt. Misschien een leuk onderwerp voor Ilja Leonard Pfeijffer: wie betaalt er straks nog voor zijn krant? Als ze de kansen die voor het oprapen liggen zo blijft negeren, durf ik hem een antwoord met garantie te geven: helemaal niemand. En dat mag ze niemand dan zichzelf aanrekenen.
[wp_connect_comments href="" width="480" num_posts="6" colorscheme="light" /]
