It’s official: De Muziekpartij is weer vrij

Je hebt een idee, je probeert eens wat, je slaagt soms, een andere keer niet. Eerlijk is eerlijk. Toen ik het idee van een Muziekpartij inkleurde, dacht ik dat het zou kunnen. Dat denk ik nog steeds. In de huidige politieke realiteit is de kans op slagen van een goed neergezette one issue partij net zo groot als de kans dat Geenstijl tv gaat maken voor de publieke omroep.

Toch is het gedaan met mijn hersenspinsel van de Muziekpartij. Heel eenvoudig, omdat ik dingen wel goed wil doen. En inmiddels zijn er weer nieuwe hersenspinsels die een eerlijke kans verdienen, die het verdienen om goed gedaan te worden. Daarvoor is focussen belangrijk. Niet zes ballen in de lucht gooien, maar er eentje in de lucht houden. Dus is het kiezen: vasthouden aan oude ideëen, of verder?

Verder dus.

De one issue omroep van het rechtse geluid?

Nee, ik ga niet beginnen over de Muziekomroep. Eén luchtkasteel is al genoeg om te onderhouden. Maar al dat gekrakeel zet je wel aan het fantaseren. Welke club heeft meer dan 50.000 leden en kan ze op een slimme manier overhalen ook een krabbel te zetten onder een omroepidee? De Telegraaf. De dierenpartij? De krakersscene? De vakbond? De scouting? Marco Borsato? Mojo? Lowlands?

En als ze dat lukt, zouden ze dan de kans moeten krijgen om  ‘hun geluid’ te laten horen? Ik weet het eerlijk waar niet. Iets in je roept toch “NEEEEE!!!”. Maar ik moet ook bekennen als anderen dat doen, zo hard “NEEEEE!!!” roepen, ik altijd de neiging krijg om er dan juist voor te zijn. Gewoon, omdat de boel dan eens lekker op scherp komt. En in dit geval is het helemaal dubieus natuurlijk, aangezien ik zelf bij zo’n links radicale publieke club werk (De VPRO ja!).

Nog even over dat linkse geluid op tv. Waar dan? Het hangt er nogal vanaf van welke kant je kijkt. Ik hoor het niet hoor, dat linkse geluid, van waar ik kijk. Ja, als je met je kop rechts tegen de muur loopt de bonken, is alles natuurlijk links.

Wel lullig overigens, die hele rechtse beweging die nu in beweging komt. Te laat! We hebben recessie, misschien zakken we nog wel door tot het D-woord! De tijd van vakbonden, stakingen en meer van dat soort taferelen breekt weer aan. Zinin! Kijken of ik mijn kistjes nog ergens heb liggen :-P

Sla die Hanehof tegen de vlakte!

“Neeeee!” Jan, zie je niet wat ze doen? De Hanehof is misschien jouw beste kans op iets dat lijkt op een poppodium in je eigen stad, maar it hell aint voor mensen die er straks naar toe moeten.

Argument voor de opwaardering van de Hanehof? Golden Earring moet toch ergens kunnen spelen….

Eh?

Begrijp me niet verkeerd. Ook ik vind dat we 63 jaar na de oorlog nog steeds onze verzetsstrijders moeten eren. Maar een half miljoen om dat ellendige ding op te hemelen van krot naar veel te grote kienzaal waar op vijf vergunningsdagen dan ook een bandje mag spelen, is minder dan voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten. Red Hot Chili Peppers hebben er nog gespeeld. Ja? En? Die spelen nu in voetbalstadions! Daar dan ook maar meteen een van bouwen?

We komen echt niet verder met vasthouden aan oude sentimenten. Dat geldt voor artiesten, maar ook voor zalen. Het enige goede aan de Hanehof is…
het feit dat ie oud genoeg is om net als de Hema en de V&D nog geen honderd meter verderop tegen de vlakte te slaan! Weg met dat ding! Maak er een paar extra verdiepingen in voor de parkeergarage voor mijn part. Maar zet uit je hoofd dat de popmuziek in Limburg is geholpen met het weggooien van een half miljoen in die put.

Kijk, als je niet meer hebt, dan is dat helder. Maar zet dan ook je ambitie voor een popzaal uit je hoofd! Geef tien jaar lang de vijf beste bands uit je gemeente tienduizend euro in een begeleid promotietraject. Dan doe je tenminste nog iets voor de popmuziek in je regio.

Maar wil je echt een popzaal, dan is dit gek genoeg het moment! De recessie komt er aan, de bouwbusiness zakt in als een kaartenhuis. De gemeente kan nu zo’n pand als dat van de Effenaar misschien wel voor de helft neerzetten. Gezien de popbedrijvigheid zou een iets kleinere versie niet onverstandig zijn. Laten we zeggen tot maximaal achthonderd bezoekers. Dan heb je iets dat niet bijt met De Nieuwe Nor, maar de regio juist kan stimuleren. En als we dan ook nog die prestigieuze architect wegstrepen, ben je met pakweg 3 miljoen klaar. Leg je ‘m precies tussen de twee oude gemeentes in, is ook meteen alle gelazer met overlast opgelost. En ga me nou niet miepen over “te ver uit het centrum”, want juist in deze schizofrene stad is die plek perfect voor deze functie. Nu ik erover nadenk Jan, met dat Fortuna-stadion ernaast, Red Hot Chili Peppers en Golden Earring zouden tegelijk kunnen spelen! Hebben we hier een nieuw festival te pakken? Pinkpop terug in Geleen? Now we’re talking nostalgia!

Weer twee redenen voor twee one issue partijen

Twee weken geleden zag ik een bioloog op tv die uitlegde dat iedereen met een gazon straks een crimineel is, want in bezit van verboden paddestoelen. Zijn conclusie: de politiek weet niet waar ze het over heeft. “Hier heb ik verstand van, maar je vraagt je af hoe ze dan omgaan met die onderwerpen waar je niks van weet.”

Precies!

Vorige week kwam daar weer een voorbeeld bij dankzij een verhaal in dagblad De Pers. De ondervraging van bankbestuurders door de Tweede Kamer was een grap omdat de kamerleden te weinig economische bagage hadden en daarmee geen partij waren voor de ingevoerde bankiers.

Kortom: specialistische kennis ontbreekt in de Tweede Kamer. En wat kun je daar aan doen?

• Zo’n grote fractie zijn dat je op ieder belangrijk onderwerp wel een kenner hebt…
• Goed contact houden met kenners uit het veld… (duh)
• De kar per onderwerp laten trekken door de relevante one issue partij, die op alle andere onderwerpen zijn mond houdt!

Zou het er ooit van komen?

Journalistiek scoren: dagblad Metro creëert chaos in popcircuit en wordt beloond met Kamervragen

Wanneer is een journalistiek medium relevant? Simpel, als je invloed hebt op ontwikkelingen. Dat kan zijn omdat veel mensen het medium volgen en serieus nemen. Maar soms is het genoeg als slechts een paar mensen het lezen en vanuit hun positie iets doen met jouw informatie. Als jouw verhaal kamervagen oplevert, is dat een aantoonbaar bewijs van invloed. Maar wat nu, als je verhaal niet helemaal klopt, en die Kamervragen dus gebouwd zijn op een kaartenhuis?

Gisteren raakte ik verzeild in een sms-discussie met een landelijke politicus. ‘t Ging over kamervragen die ze stelde naar aanleiding van een verhaal in dagblad Metro. Een verhaal dat geen hout sneed, voor een groot deel eigenlijk onzin was. Maar wel een verhaal dat het onderwerp van de politicus weer op de agenda zette en haar dus munitie verschafte. We waren het niet eens, wat altijd wel fijn is in een discussie. Anders ben je snel uitgepraat. Maar de discussie is nog niet klaar. Daarom wil ik het er toch nog even over hebben.

“Jammer dat Plasterk nu weer iets heeft om het onderuit te halen”, betoogde ze. Zeker jammer. Want net als zij wil ik het allerbeste voor het Nederlandse popcircuit. Maar hoe sterk is je punt als je het alleen hard kan maken met behulp van onzinargumenten? En als het wel sterk genoeg is, waarom zou je dan toch onzinargumenten gebruiken om je punt te maken? Haar antwoord: elke kans om het onderwerp op de agenda te zetten is er een. Het onderwerp en haar pleidooi: landelijk beleid voor popmuziek. Dat wil ik ook. Maar als je leugens beloont met Kamervragen, is het einde voor mijn gevoel zoek. Dan is de volgende stap dat je zelf leugens verspreidt, om vervolgens je punt te kunnen maken. En als jij nog zo fatsoenlijk bent om die stap niet te zetten, dan heb je nog steeds wel de weg geplaveid voor je tegenstander, die dat geheid wel doet. Bovendien maak je je punt in mijn ogen zo kwetsbaar dat je de wedstrijd eigenlijk al bij voorbaat verloren hebt, omdat je het risico loopt zelfs je medestanders te verliezen als je tactiek onthuld wordt.

Volgend dilemma. Je kunt natuurlijk van mening verschillen en dat voor je houden. Want als je het ergens opschrijft, laten we zeggen op een willekeurig weblog, dan loop je in dit specifieke geval het risico je gelijk op die manier af te dwingen. En je loopt de kans een mogelijke stap naar bereiken van het doel – het beste voor de Nederlandse popmuziek – te dwarsbomen. Maar ja, wie moet nu wat doen? Het antwoord is simpel. Ik geloof niet zo dat de ene mens veel beter is dan de andere, maar ook niet in korte termijn strategie. En ik geloof dat ieder zijn eigen rol heeft. Zij is politicus. Zij moet dat doen, die Kamervragen. Ik ben journalist. Ik moet dit doen.

Onverwachte medestander: ID&T-man wil Partij voor de House

Duncan Stutterheim zit nog even in Australië, maar houdt zijn thuisland nog wel in de gaten. En daar ziet hij net als ik de noodzaak voor een politieke partij voor de muziek. Gedacht vanuit hetzelfde startpunt als dat van De Muziekpartij denkt hij dat het kan en moet, zo’n one issue partij, ofwel de PvdH. Zie hier, zijn uitlatingen tegenover Partyscene.nl:

“Ik kom volgend jaar terug naar Nederland en dan zal ik me druk bezig houden met de internationale plannen van ons bedrijf. In Studio 80 wil ik veel tijd en aandacht stoppen. Ik zou ook graag zien dat iemand een partij voor de HOUSE opzet in Amsterdam of wel misschien op tweede kamer niveau. Er is zo’n grote groep mensen die het zat is dat we alleen maar gezeik aan ons kop hebben. Laat ons af en toe met rust. Die feesten gaan heel goed en mensen maken daar veel plezier. Het is de grootste stroming ooit in de muzikale geschiedenis van Nederland. De export ervan is enorm en de overheid kan alleen maar zeuren. Daar zou ik graag aan mee willen werken. Als de Partij voor de Dieren twee zetels kan halen dan moet de partij van de Vrijheid (ik bedenk hem ter plekke) dat toch ook kunnen.”

Ik moet zeggen, ik voel me aangesproken Duncan! Die naam is natuurlijk al goud, PvdH. Al zou ik het graag met je hebben over een iets breder plan, zodat we ook meer mensen aanspreken. Wat denk je? Tijd om eens in een afgelegen hoek van een of ander feest?

Stop met zeuren, verover je eigen wereld

Afgelopen week sprak ik een band. “De Kift krijgt 230.000 euro subsidie per jaar. Mijn vriendin, die speelt dwarsfluit in een orkest en krijgt 80 euro per uur dat ze oefent voor één uitvoering op één festival. Wat doe ik fout?” vroeg hij vertwijfeld. Volgens mij doet hij niks fout. Hij maakt mooie muziek, hij moet alleen zijn publiek vinden en zoekt daarvoor op de verkeerde plek. Want je publiek vind je niet bij een subsidieverstrekker, ook niet bij Rocknation, je publiek vind je in je eigen wereld, die je kunt creeren door jezelf zichtbaar te maken op zoveel mogelijke manieren. En als je dat publiek weet te verleiden tot uitgaven, ben je klaar.

De Amsterdamse artiest GRAM is er mee begonnen: de zoektocht naar haar harde kern. Die probeert ze nu aan haar te binden met een exhibitionistisch project. “Het proces van een album maken is minstens zo interessant als het resultaat” zegt ze. En dus laat ze iedereen die dat wil, meekijken met de totstandkoming van haar nieuwe album. Ze zal proefversies opnemen, die jij als fan dan live ziet ontstaan, ze zal teksten uitproberen, ze zal alles doen wat iedereen doet die een album maakt. Ze zal ontbijten en balen dat haar broodrooster het begeeft en zwarte korstjes uitspuwt. En jij kunt daar bij zijn.

“Who cares?” De meeste mensen op aarde inderdaad niet. Er zijn maar weinig artiesten waar iedereen van houdt, alle anderen hebben meer haters dan fans. In je eigen kleine dorpje is dat lastig, wanneer je alleen maar voor je vier vrienden en hun aanhang kunt spelen. Maar als je die vier mensen in elk dorp ter wereld vindt, heb je een potentieel miljoenenpubliek…

Potentieel, daar koop je nog niks voor. Terug naar de realiteit daarom. Hoeveel fans heb je eigenlijk nodig om een redelijk leven te kunnen leiden? Vergeet world domination. Think world attention. Stel, je tourt vier keer per jaar, twee keer het vasteland van Europa, één keer popcountry Engeland en natuurlijk ook elk jaar een keer door de VS. Per tour ga je niet meer dan drie weken weg. Stel je doet dat jaar in jaar uit, dan ben je er niet alleen lekker vaak uit, maar dan zou je ook jouw 5000 fans over de hele wereld heel erg goed bedienen en het hen mogelijk maken om per jaar 50 euro aan je uit te kunnen uitgeven. Door ze te laten meebetalen aan de broodrooster die ze stuk hebben zien gaan, door voor ze op te treden, online en in real life, door t-shirts te maken, door…

5000×50=250.000 euro! Pak de helft daarvan, omdat je natuurlijk ook kosten maakt voor het maken van je shirts, de vliegtickets om overal op te treden, nieuwe instrumenten, huur oefenruimte, de webhostingkosten en nog wat van die dingetjes en je houdt meer dan een ton over. Deel dat nog even door vier bandleden en je hebt per persoon pakweg 30.000 euro. Volgens mij heb je dan geen redden meer om te zeuren en ben je ster in je eigen wereld.

Uw stuurman aan wal ;-)