Google PlusFacebookTwitter

Eerste hulp bij herinneringen: show je litteken, lucht je hart

By on feb 5, 2018 in general | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Krassen op je vel

Wat vertellen littekens op je huid, welke herinnering ligt erin besloten. De bedenkers van het project Eerste Hulp Bij Herinneringen stellen die vraag centraal en vroegen hem aan iedere Motel Mozaique bezoeker die op een vreemde manier ijdel genoeg is om een lelijk stukje van zichzelf bloot te geven. Alhoewel, is een litteken altijd lelijk? Ook de 3VOOR12 verslaggever liet zich verleiden.

Mijn grootste litteken zit op mijn linkerknie. Met de fiets gevallen op pas gelegd kiezelasfalt. Twee steentjes erin, een lapje vlees los en een gat te groot om te hechten. Mijn moeder viel bijna flauw toen ze dat stukje vlees wegknipten. Maar dat is niet zo’n leuk verhaal, vind ik zelf.

En daar gaat het om bij de EHBH-post in Nighttown. De Eerste Hulp Bij Herinneringen is niet voor dat soort wonden. De EHBH is voor hulp bij onverwerkte herinneringen. De zusters verleiden je tot een vreemd soort exhibitionisme: eerst laat je een verminking van je lichaam zien en daarna leg je uit hoe jij dat litteken een plek hebt gegeven. En als het daarom gaat, heb ik een betere bijdrage aan dit project…

“Dit mogen we nooit vergeten,” hoor ik haar, mijn eerste grote liefde, nog zeggen terwijl ze vastberaden een gloeiend dennetakje uit het vuur pakte en zichzelf brandmerkte tussen haar linker duim en wijsvinger. Zonder een kik te geven luisterden we allebei naar het schroeiende vlees. Toen de dennemerkstift leeg was, vulde ze hem weer bij in de smeulende as. En terwijl ergens op haar hand een vochtig kleurloos bultje ontwaakte, gaf ze de pen aan mij: “Nu jij!”

Een week later verdween mijn blaartje langzaam. Ik vreesde dat het wondje te klein was voor het aanrichten van blijvende schade. Om het litteken het eeuwige leven te geven, peuterde ik met mijn vuile nagels het velletje van de blaar af tot het bloed er weer uit droop. En wanneer het opgedroogde bloed mijn lichaam hermetisch probeerde af te sluiten en veilig te stellen voor de vieze buitenlucht, krabde ik, als een klein jongetje met een kapotte knie, de korst er opnieuw af.

Het litteken was lang het enige tastbare bezit dat mij ervan overtuigde dat ik niet alles verzonnen had. Nu is het bijna weg. En de betreffende vriendin weet er jammer genoeg ook niks meer van, al heeft zij het litteken wel nog precies op de plek waar ik het me herinner. Als ik het me goed herinner tenminste…

13:27/17/04/2004

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *