Google PlusFacebookTwitter

Gevangenis of burgerjournalistiek: het draait om vertrouwen

By on jul 6, 2011 in #stunst, Gedacht | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Vandaag een staaltje touwtjes aan elkaar knopen waarvan je niet wist dat ze bij elkaar pasten. Ben je er klaar voor? Ok, daar gaan we. Gevangenissen en burgerjournalistiek, ze komen bij elkaar in deze post :-) Tot vandaag was ik tegen privatisering in het gevangeniswezen. Maar waarom eigenlijk?

Vorig jaar warmde Arjan Dasselaar ons op voor zijn handboek crossmediale journalistiek en redactie met een paar teasers: de drogredeneringen die hij in gesprekken voor zijn boek had opgetekend. Zoals deze:

Dat is geen goed idee, want concurrent X is het ook niet gelukt.

Een belachelijke uitlating natuurlijk. Want misschien was het idee wel goed, maar de uitvoering van concurrent X niet. Daar was ik het volmondig mee eens. Als uitgever A op een belachelijk slechte manier burgerjournalistiek in zijn organisatie probeert te implementeren en daar in mislukt, wil dat niet zeggen dat burgerjournalistiek mislukt is.

Maar vandaag wist ik het even niet meer. Bij BNR peptalk hadden ze het over het plan om een test te doen met de privatisering van gevangenissen in Nederland. Ik ben daar tegen. Maar waarom eigenlijk? Als ik eerlijk ben, is de reden heel aanwijsbaar: verhalen over Amerikaanse particuliere gevangenissen die draaiden op veel te snel gearresteerde kids die vervolgens werden weggezet om zolang mogelijk vast te houden. Want een volle gevangenis betekende immers een maximale winstmarge.

En dat wil ik dus niet. Maar is daarmee de mogelijkheid van een geprivatiseerde gevangenis per definitie onzin? Jeroen van der Poel kon goed uitleggen waarom het wel kan werken en hoe zijn bedrijf dat in Engeland ook al doet. De kaders worden gesteld door de overheid en er is controle op de uitvoering. Dus waarom niet, als je het maar goed doet. In Amerika ging het goed mis. So?

Het was zo’n moment dat je de argumenten hoort en moet toegeven dat je ze begrijpt. En toch voelt het niet goed. En na vier uur borrelen ben ik erachter waarom het niet goed voelt. Ja, Jeroen van der Poel heeft gelijk: het kan, als je het maar goed organiseert en er goed op toeziet. En wie moet doen? Precies, de overheid, de politiek. En die politiek heeft nu één doel: bezuinigen. Een gevangenis die goed verdient, dat is een goede gevangenis, want daarmee dalen de kosten voor de overheid. En dat is wat de politiek wil.

Ik geloof niet dat politici willen wat er in Amerika gebeurde. Maar ik heb er geen vertrouwen in dat het is uit te sluiten op het moment dat winst maken het doel wordt. Want dat is altijd het doel bij een commerciele onderneming, of ze nu telefoons maken of gevangenen bewaren. En daarom ben ik tegen. Zelfs met de goede wil van politici vertrouw ik het niet.

Terug naar de burgerjournalistiek. Ook daar is vertrouwen in elkaar onontbeerlijk. Kijkend naar de mislukte initiatieven is die lijn ook te trekken. Sociale media zijn krachtig, burgerjournalistiek een ongepolijste kracht die nog niet getemd is. Uitgevers die in het nauw gedreven zijn en in een poging om hun winstmarge op peil te houden burgerjournalistieke initiatieven, vertrouw ik ook niet. En daarom gaat het mis. He platform dat dat vertrouwen weet te winnen van de grote massa, heeft een motor in handen om over alle andere journalistieke platformen heen te crossen. Vertrouwen, daar draait het om.

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *