Google PlusFacebookTwitter

Déjà vu (XII): Het Pinkpopgevoel

By on aug 1, 2011 in #3voor12 | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

In 2004 ging ik voor 3VOOR12 opnieuw op zoek naar het Pinkpopgevoel. Drie verhalen schreef ik voor de site. Om daarna mijn conclusie te trekken in een liefdesverklaring:

Het Pinkpopgevoel

Ik zag Living Colour een dag voor het optreden drie uur lang repeteren in de Oefenbunker, een lokaal poppodium niet ver van het Pinkpopterrein. Door een kapot wc-raampje. Love Rears It’s Ugly Head in vijf verschillende uitvoeringen, wow! Ik mocht ooit op de Nacht van Pinkpop spelen, toen nog het opwarmfeestje op de A-camping een dag voor ‘het festival’. Voor een stampvolle tent, dankzij een keiharde plensbui. Ik zag samen met mijn beste vriendin Brendy de Happy Mondays vanaf de berg tussen camping A en het festivalterrein, waar je in 1991 nog goed uitzicht op het podium had. Dat jaar hadden we geen kaartje gekocht, omdat we een dag later scheikunde examen moesten doen.

Ik werd verliefd op Pinkpop, minimaal een keer of vijf. Ik was voor het eerst backstage op een festival, hier. Ik verdronk liefdesverdriet en miste het complete optreden van, ja wat was het ook al weer? Ik kneusde mijn eerste rib tijdens het crowdsurfen bij Rage Against The Machine. Ik verloor een schoen bij Pearl Jam, toen Eddie Vedder voor mijn gevoel bijna op mijn nek sprong van die camera-arm.

Links voor naast de toren. Dat was ook onze plek. Jarenlang. Nu is het de porto cabin achter het zuidpodium. Een voorrecht waar ik toen niet eens van durfde te dromen. Inmiddels is het bijna gewoon. Maar de liefde is er niet minder om. De rit naar Landgraaf, elk jaar weer thuiskomen.

Dertien edities later haat ik de roze petjes en ik vind het belachelijk dat ik niet met mijn picknickmand vol boterhammetjes op het terrein mag zitten. Mijn vrienden kom ik hier bijna niet meer tegen. Dat de bezoekers van camping B voor de 33e keer Wipneus en Pim door hun strot geduwd krijgen is misdadig. Op het programma heb ik natuurlijk ook een hoop aan te merken. De plaatselijke gemeente maakt zich onsterfelijk belachelijk door het festival af te knijpen op een tijdstip (22.30) waar op alle andere plekken het voorprogramma net voorbij is. En dan hebben we het niet eens over die vier inmiddels verboden vuurpijlen gehad.

Maar liefde trekt zich natuurlijk geen moer aan van al die argumenten, voor of tegen. Liefde maakt blind. Het laat je dingen voelen die je niet kunt beschrijven. Het is een vlam die niet uitgaat, vuurwerk of niet. Dus vraag me asjeblieft niet meer waarom. Ik hou nu eenmaal van Pinkpop. Punt.

(Verschenen bij 3VOOR12 op 31 mei 2004)

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.