Google PlusFacebookTwitter

Déjà vu (I): het pinkpopgevoel van 1998

By on jun 2, 2011 in #3voor12 | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Terugkijken kan soms zinvol zijn, soms leuk. Maar het is ook gevaarlijk. Ik reed vroeger op de kermis graag achteruit tegen het verkeer in. Een thrill seeker ja. Maar waar brengt het je? Precies, naar een frontale botsing. Toch ga ik het de komende tijd een beetje doen.

In mijn 3VOOR12 periode heb ik veel mogen doen. Wat precies, dat kun je zien op de Geschreven, Gefilmd, Geluid-pagina’s. Ik ben trots op alles wat ik daar heb gemaakt, zelfs de dingen die in de praktijk misschien niet zo goed uitpakten. Sommige berichten wil ik er de komende tijd nog één keer uitlichten. Omdat ze verder gingen dan een journalistiek verhaaltje, ze – in journalistieke vermomming – eigenlijk een soort dagboek waren. Daarom vind ik dat ze in mijn blog thuishoren. Te beginnen met mijn allereerste Pinkpop voor 3VOOR12, in 1998, waar ik toen nog als stagiair meedraaide:

Het ware festivalgevoel

Pinkpop zou Pinkpop niet zijn als niet minstens een forse bui het festival teistert. En regen op Pinkpop betekent : lekkende tentjes, natte slaapzakken en klamme kleding. Oftewel: het ware festivalgevoel.

Zondagmorgen, half vier
Je hebt na lang zoeken eindelijk je tent getraceerd. De regen ook: je slaapzak is voor de helft doorweekt. Gelukkig had je je vuile kleren al in een vuilniszak gestopt, waardoor je toch nog iets droogs hebt om aan te trekken. Nadat je je niet meer als zodanig herkenbare schoenen hebt uitgetrokken, sleep je met dat laatste brokje energie ook de voeten naar binnen en grijpt naar de zak met recycle kleren. Schoon is een ruim begrip in noodgevallen.

Als je je dan eindelijk in je slaapzak hebt gewrongen, kom je tot de ontdekking dat je te weinig hebt gedronken om je niet te irriteren aan de privé danceparty bij de buren, maar te veel om al het vocht op te houden tot de volgende morgen. Water kruipt letterlijk waar het niet gaan kan en vindt tijdens zijn rit nog een laatste brokje energie, net genoeg om jou in je onderbroekje door het natte gras te laten rennen naar de tot wc gepromoveerde zijlijn van het voetbalveld.

Zondagmorgen, vijf uur
De techno van anderhalf uur geleden eindigt in een op half volume klinkend ambient deuntje, dat geleidelijk wordt overgenomen door de ontwakende vogels. Je hoort de laatste druppels van je toch nog overeind gebleven tent rollen. Over zes uurtjes sta je vooraan bij je favoriete band, vastgeklemd tussen tienduizend andere halve garen. Met de rotsvaste overtuiging dat het dan kurkdroog is, je geen oversurfende voeten in je smoel zal krijgen en je alles goed kan zien laat je je in slaap zingen door de stilte.

(Verschenen bij 3VOOR12 op 1 juni 1998)

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *