Google PlusFacebookTwitter

Déjà vu (II): Ik wil te graag

By on jun 9, 2011 in #3voor12, #pindsvin | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

In mijn 3VOOR12 periode heb ik veel mogen doen. Wat precies, dat kun je zien op de Geschreven, Gefilmd, Geluid-pagina’s. Ik ben trots op alles wat ik daar heb gemaakt, zelfs de dingen die in de praktijk misschien niet zo goed uitpakten. Sommige berichten wil ik er de komende tijd nog één keer uitlichten. Zoals deze…

In 2002 rende ik voor 3VOOR12 rond op Lowlands. Niet om recensies te schrijven, foto’s van bands te maken, eigenlijk niet om iets met muziek te doen. De randprogrammering was mijn specialiteit. En op die niet muzikale agenda stond dat jaar een Singles night, georganiseerd door de Volkskrant. Ik trok mijn onderzoeksjournalistieke jasje aan en bezocht zogenaamd als single de

Ik wil te graag

Onder het wakend oog van de ochtendkrant gingen vrijdag een kleine duizend ‘vrijgezellen’ in de Foxtrot op jacht naar een date. In deel 1 stort onze (getrouwde) 3VOOR12 undercoververslaggever zich op de vrijgezellenmarkt. Doel: scoren.

Voor we beginnen, voor mij telt het doelpunt als ik beet heb. Daar hoeft dus geen zoen aan te pas te komen. Een date, dat is een goal.

De halve dag heb ik lopen nadenken hoe ik na dat ongetwijfeld euforisch moment uitleg aan mijn date dat het eigenlijk allemaal voor een verhaaltje is. Dat ik een bedrieger ben. Een gelukkig getrouwde man, die hier slechts komt om een hart te breken. Maar toen besefte ik dat ik mezelf dan toch echt overschat. Ik harten breken? Ha, waarschijnlijk sta ik de hele avond in een hoekje de kat uit de boom te kijken. Zo’n ‘loner’ die niet eens “hallo” tegen een meisje durft te zeggen. Laat staan: “He, ga je mee?” We zullen zien.

De andere helft van de dag heb ik lopen nadenken hoe ik dit mijn vrouw ga uitleggen. Maar goed, problemen zijn er om uitgesteld te worden. En dus ga ik uiteindelijk vol goede moed op pad. Single zoekt single voor goed verhaal…

Vrijdagavond 20.30 uur
Voor de Foxtrot verzamelen ze zich. En daarmee is de jacht is geopend. Eigenlijk vanmiddag al, want de lekkere singles waren herkenbaar aan een roze polsbandje. “Ja, je kijkt toch alvast wat er vanavond te halen is,” spreekt een gegadigde aan de ingang de gedachten uit van de meesten die hier staan. Het zijn vooral mannen. Brallende mannen die weinig goeds beloven. “Heee, lekker wijf!!!” en meer van dat soort kreten voeren de boventoon. Maar laat ik nog niet te vroeg oordelen.

Vrijdagavond 21.00 uur
Ik ben binnen. En ik heb mijn identiteit voor de avond: nummer 521. Iedereen die ‘beschikbaar’ is, krijgt een nummer opgeplakt. Een nummer waar je via de Matchbox kaartjes naar kan sturen. Sms-en op papier zeg maar. Om te zeggen dat ze zo’n leuk haar heeft. Of om gewoon heel direct te zeggen wat je wil. Dat laatste doe ik al met mijn shirt, het shirt waarmee ik “ja” zei tegen mijn huidige vrouw. Maar vandaag heeft de slogan “Ja, ik wil” onbedoeld toch een heel andere lading.

Niet dat ik er succesvol mee ben. Met een camera om mijn schouder en een kladblok verstopt onder mijn t-shirt maak ik weinig indruk. De enige communicatie met het vrouwelijk schoon geschiedt vooralsnog via de uitgedeelde waterpistooltjes. Ik voel me nu wel heel erg single. Misschien wil ik te graag? Ja, sorry, ik heb me al in geen jaren in deze scene begeven.
Misschien moet ik dat kladblok wegdoen? Het maakt me toch wat dikker. En een centimeterje scheelt veel in marktwaarde op deze vleesveiling. Er zit niks anders op. Ik moet het geheime wapen inschakelen. Tijd voor plan twee.

(Verschenen bij 3VOOR12 op 24 augustus 2002)

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *