Google PlusFacebookTwitter

Journalistiek, stop met je doelgroep beschuldigen

By on feb 10, 2010 in Publiek als schuldige | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

En weer las ik een bericht: “Je vraagt de bakker niet om gratis brood, je betaalt ook voor je benzine, waarom zou de krantenwereld haar content dan gratis weg moeten geven?” Kortom: “lezer, kijker, luisteraar, als je niet betaalt, ben je een dief. En die diefstal maakt de journalistiek kapot.” Wat een onzin!

Ten eerste, waarom betaal ik de bakker en het tankstation? Omdat ze met iets geven dat ik niet zelf kan maken en ook niet zonder enige moeite en zonder kosten kan reproduceren. Ik betaal daarom ook voor een krant en een tijdschrift in een kiosk. Maar net als met muziek is het verhaal in digitale vorm niet meer zo makkelijk vast te houden en gemakkelijk te vermenigvuldigen door iedereen (probeer maar eens met een brood en je scanner).

Dat wil niet zeggen dat ik niet betaald heb om gebruik te maken van deze mogelijkheden. Tien jaar geleden had ik geen glasvezel internetabonnement voor 30 euro per maand en ook geen no data limit abonnement op mijn telefoon voor 50 euro per maand, geen laptop en een geen desktop computer en alweer een nieuwe telefoon waarmee ik nu ook op Facebook kan. Ik betaal, en eerlijk gezegd vind ik dat ik veel betaal.

Terug naar die eerste vergelijking. Is het mijn probleem als de leverancier van de ruwe olie niet zijn deel krijgt van de aan mij geleverde benzine? Vragen we onszelf af hoeveel de boer die al dat graan heeft geoogst krijgt van onze boterham? Waarom worden we als – steeds meer aan informatie uitgevende – consument dan lastig gevallen met de vraag hoe een journalist betaald wordt?

In de afgelopen pakweg 30 jaar heeft een hele industrie veel geld verdiend aan muziek. Onder die grootverdieners zaten ook een paar muzikanten, dat is waar. Maar het overgrote deel van de mensen die goed verdienden aan muziek, was geen muzikant, maakte geen muziek. Dat is door de komst van de mp3 niet veranderd. Datzelfde zal de journalistiek ook overkomen. De eerste tekenen zijn al zichtbaar. Krijgen we straks na de release van de iPad een campagne waar schrijvers hun mond laten dichtnaaien, of nog beter, hun handen laten afhakken? En daar moeten wij ons dan schuldig over voelen?

Ik zeg hetzelfde als tien jaar geleden tegen die muzikanten: “I don’t buy it.”

En dat mag je dan heel letterlijk nemen.

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.