Google PlusFacebookTwitter

Journalistiek scoren: dagblad Metro creëert chaos in popcircuit en wordt beloond met Kamervragen

By on nov 27, 2008 in Muziekpartij | 2 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Wanneer is een journalistiek medium relevant? Simpel, als je invloed hebt op ontwikkelingen. Dat kan zijn omdat veel mensen het medium volgen en serieus nemen. Maar soms is het genoeg als slechts een paar mensen het lezen en vanuit hun positie iets doen met jouw informatie. Als jouw verhaal kamervagen oplevert, is dat een aantoonbaar bewijs van invloed. Maar wat nu, als je verhaal niet helemaal klopt, en die Kamervragen dus gebouwd zijn op een kaartenhuis?

Gisteren raakte ik verzeild in een sms-discussie met een landelijke politicus. ’t Ging over kamervragen die ze stelde naar aanleiding van een verhaal in dagblad Metro. Een verhaal dat geen hout sneed, voor een groot deel eigenlijk onzin was. Maar wel een verhaal dat het onderwerp van de politicus weer op de agenda zette en haar dus munitie verschafte. We waren het niet eens, wat altijd wel fijn is in een discussie. Anders ben je snel uitgepraat. Maar de discussie is nog niet klaar. Daarom wil ik het er toch nog even over hebben.

“Jammer dat Plasterk nu weer iets heeft om het onderuit te halen”, betoogde ze. Zeker jammer. Want net als zij wil ik het allerbeste voor het Nederlandse popcircuit. Maar hoe sterk is je punt als je het alleen hard kan maken met behulp van onzinargumenten? En als het wel sterk genoeg is, waarom zou je dan toch onzinargumenten gebruiken om je punt te maken? Haar antwoord: elke kans om het onderwerp op de agenda te zetten is er een. Het onderwerp en haar pleidooi: landelijk beleid voor popmuziek. Dat wil ik ook. Maar als je leugens beloont met Kamervragen, is het einde voor mijn gevoel zoek. Dan is de volgende stap dat je zelf leugens verspreidt, om vervolgens je punt te kunnen maken. En als jij nog zo fatsoenlijk bent om die stap niet te zetten, dan heb je nog steeds wel de weg geplaveid voor je tegenstander, die dat geheid wel doet. Bovendien maak je je punt in mijn ogen zo kwetsbaar dat je de wedstrijd eigenlijk al bij voorbaat verloren hebt, omdat je het risico loopt zelfs je medestanders te verliezen als je tactiek onthuld wordt.

Volgend dilemma. Je kunt natuurlijk van mening verschillen en dat voor je houden. Want als je het ergens opschrijft, laten we zeggen op een willekeurig weblog, dan loop je in dit specifieke geval het risico je gelijk op die manier af te dwingen. En je loopt de kans een mogelijke stap naar bereiken van het doel – het beste voor de Nederlandse popmuziek – te dwarsbomen. Maar ja, wie moet nu wat doen? Het antwoord is simpel. Ik geloof niet zo dat de ene mens veel beter is dan de andere, maar ook niet in korte termijn strategie. En ik geloof dat ieder zijn eigen rol heeft. Zij is politicus. Zij moet dat doen, die Kamervragen. Ik ben journalist. Ik moet dit doen.

2 Comments

  1. BUwe

    29 nov ’08

    Post a Reply

    En nu nog even voor de lezer samenvatten waar dit over gaat, want dat blijkt uit dit stuk in elk geval niet…

  2. ron

    1 dec ’08

    Post a Reply

    He BUwe,

    Een beetje cryptisch is het wel, geef ik toe. Dat was de bedoeling. Maar zoals jij het ziet zou je ook kunnen denken dat ik man en paard niet durf te noemen. Daarom twee linkjes naar stukken op 3VOOR12 voor een beetje bedding. En voor jou: dit gaat over een verhaal dat rept van chaos rond subsidies in de popsector waar niemand iets van snapt, behalve de schrijvers, maar dat wel aangegrepen wordt om kamervragen te stellen.

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *