Google PlusFacebookTwitter

Koffiedik kijken: “Jij gelooft er niet zo in he?”

By on feb 5, 2018 in general | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Een goed begin van Motel Mozaique begint bij de koffiebar

Je moet een beetje geduld hebben. En niet vies zijn van een lauw bruinig mierzoet kopje naar koffie riekende modder. Maar dan krijg je ook wat: een opbeurende blik op je eigen toekomst. Koffiedik kijken met Athanasia Kyriakakos uit Griekenland.

Het programmaboekje belooft een instant community op de plek waar Athanasia Kyriakakos en haar ijzeren hoepeljurk zich bevinden. Ik kom beide tegen in de foyer van de schouwburg en ben wel in voor een praatje. Zeker als er koffie wordt uitgedeeld. Maar de koffie is verre van vrijblijvend. Hij bevat namelijk de toekomst van zijn of haar drinker! Niks community, gewoon een waarzegster! Terwijl ik mijn eerste slokje neem, krijgt mijn buurvrouw te horen dat ze veel koopt en een erg druk leven heeft. Ook ziet ze twee letters: een A en een L. Wat een toeval: het zijn de voorletters van haar en haar vriendin Lotte.

“Toeval? Jij gelooft er niet in he?” zegt Anne als ik haar even later prive spreek. Anne komt uit Spijkenisse en gelooft er wel in. “Ik heb het zelf ook wel in me, dat spirituele.” En aan alle lezers die nu denken: “Ah, zo’n type!”, zo’n type is ze niet. Anne is een kordate vrouw die nog niet zolang geleden gescheiden is en nu haar leven opnieuw op de rails probeert te zetten. En dat vindt ze redelijk in overeenstemming met de beweringen van Athanasia: “Ze zei dat ik een olifant aan het beklimmen ben, maar ook dat ik een schildpad ben. Als je je huis met je meedraagt, ben je altijd thuis. Zo voel ik me wel.”

Echt overtuigd ben ik nog niet, maar het laatste restje koffie is echt niet te drinken. Dus keer ik in navolging van mijn voorgangers het kopje om en wacht tot de drab opdroogt. Alleen zo kan Athanasia zicht krijgen op mijn toekomst.

“Ah nee, het is nog veel te nat,” zegt ze tien minuten later. “Jij gelooft er niet zo in he?” Ja zeg! Staat het op mijn voorhoofd of zo? Maar gelukkig is nat goed: “Dat betekent dat je niet afwacht wat de toekomst brengt. Jij creeert je eigen toekomst.” Woorden zo week als water natuurlijk. Maar dat ben ik ook. Ruggegraat is voor dinosaurussen in een museum. Dit is wat ik wil horen. Net als haar constatering dat ik iemand ben van hechte vriendschappen: “Als je vrienden maakt , is het voor altijd. Je verliest ze niet snel.” Alweer een voltreffer! Ik wil meer!

De cirkel die mijn kopje op een servet maakt, is gesloten: “Je bent gelukkig en erg in balans.” Mwoah. Volgens mij zag ze dat niet aan de cirkel, maar aan mijn verwachtingsvolle grote ogen en een openhangende lachmond. Een blik in het kopje: “Je wordt door iets heel groots van je voetstuk geslagen.” Net gebeurd. Gisteren hoorde ik dat mijn beste vriendin weer zwanger is. En dat ik peetoom word. Ok, nog eentje dan. Met mijn ringvinger veeg ik eerst in de koffiedrab en moet daarna een afdruk op het kopje maken: “Alweer een hele cirkel. Dat staat voor een nieuw leven!” Ik ben om.

23:35/16/04/2004

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *