Google PlusFacebookTwitter

Lowlands sfeerverslag 3.0: one of the crowd

By on aug 14, 2008 in #3voor12 | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Ik ben bij 3VOOR12 als sinds jaar en dag de sfeerverslaggever bij 3VOOR12. Recensies schreef ik weinig. Ik kan het best hoor, ben er gewoon niet zo dol op.

Liever kruip ik in de huid van de bezoeker en probeer die ervaring te vangen in een mooi verhaal. De duivel laten uitdrijven op Motel Mozaique, snelwandelen op Lowlands, op zoek naar Theo, de mooiste, lelijkste, grootste of gezelligste tent. Het zijn mijn missies en ik stort me er elk jaar met plezier op, ter illustratie van de beleving van ‘de bezoeker’. Maar ik heb het gevoel dat daar verandering in komt.

In 2004 toog ik anderhalve week voor aanvang naar het Lowlands terrein, maakte foto’s, sprak met de festivaldirecteur en andere betrokkenen en maakte een leuk sfeerverslag. Nu kijk ik op de Lowlands mashup en zie foto’s en filmpjes van Lowlands medewerkers of onze eigen 3VOOR12 crew die al aan het opbouwen is, van de eerste kampeerders, van mensen onderweg, van een bezoeker die thuis zijn misselijkheid probeert weg te slikken, van kikkers op tenten, van… En velen maken veel mooiere foto’s dan ik.

Ik ben inmiddels ook aangekomen, heb een paar foto’s gemaakt en ga zo mijn eerste verhaaltje schrijven nog voor ik iets heb gezien van het festival. Maar heeft dat nog zin? Kan ik nog illustratief zijn voor ‘de bezoeker’? En waarom zou ik, als die bezoeker heel goed zijn of haar eigen verhaal kan delen? Wat vang ik nog als ik naar rond een uur of elf naar de camping loop om ‘foto’s van het nachtleven’ te maken, als ik drie uur later – wanneer ik misschien wel slaap – overtroefd wordt door foto’s van mensen die helemaal los gaan achter het bosje op camping 3? Precies, niet heel veel.

Toch voel ik me niet bedreigd. Sterker nog, ik word er juist heel blij van. Want ook als ik mijn verhaal opschrijf, gaat het niet om mij, maar om het verhaal. En dat verhaal wordt nu alleen maar vollediger als zoveel mensen op zo’n manier meedoen. Eigenlijk is het wat je wil: die sfeer vangen door te laten zien hoe het er aan toe gaat. En in je eentje lukt dat nu eenmaal minder goed dan met hulp van het halve publiek. Ik kan namelijk niet én foto’s maken van omvallende hekken op het Lowlandsterrein én van bezoekers die op dinsdag hun tent in de keuken opzetten én foto’s van de camping die op donderdagmiddag al volstroomt. Niet in mijn eentje, maar wel als ik welwillenden de mogelijkheid bied om mee te doen!

En ja, het dwingt mij tot het heroverwegen van mijn rol. Moet ik alles redigeren, controleren? Of gewoon meedoen? Niet meer namens het publiek proberen te schrijven, maar mijn eigen verhaal vertellen, dat net zo uniek of banaal is als dat van alle anderen. Want ook ik kom op plekken waar anderen niet komen en zie daar dingen door mijn ogen net even anders dan anderen. Als ik dat deel, voeg ik echt iets unieks toe!

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *