Google PlusFacebookTwitter

Mensen maken het verschil

By on okt 28, 2019 in general | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Toen ik vrienden vertelde wat ik vanaf oktober mocht gaan doen, waren er een aantal voor de hand liggende reacties. Mensen die blij voor me waren, maar ook eerlijke vrienden uit de journalistieke hoek die behalve vreugde ook nog behoefte hadden om iets anders te delen.

“Leuk, al heb ik persoonlijk weinig op met dit soort vormen van institutioneel idealisme.” Ik was er eerlijk gezegd een beetje stil van. Wat???!! Maar zoals dat gaat met echte -eerlijke- vrienden, ze roepen niet zomaar iets. Vaak raken ze een snaar. Is het waar? En is dat erg?

We zijn inmiddels bijna een maand live en ik heb inmiddels tientallen bezoekers mogen ontvangen. Van de klassieke kunstliefhebber en de nieuwsgierige bekende, de toevallige voorbijganger, de kritische ‘gewone man’ en de vrouw die elke dag haar hond uitlaat op het terrein waar de portal nu staat.

Vrouw in gesprek met Afghaanse portal-bezoekers

Bij alle mooie projecten waar ik ooit een bijdrage aan mocht leveren die me later met trots vervulden (3voor12, RCO Editions, Debat Direct, Film It Yourself, Popsport), maakten specifieke mensen uiteindelijk het verschil. Soms was het iemand die de leiding niet had maar hem wel pakte, soms was het een eigenwijze programmeur, soms was het een boeker die iets deelde dat ie niet hoefde te delen, maar altijd waren het de individuen die ervoor zorgden dat schijnbaar onmogelijke ideeën werkelijkheid werden, nooit de instituten.

Terug naar nu: Shared_Studios is een club met een missie; een betere wereld. En ze is een organisatie die die missie verspreid over meer dan twintig landen probeert te verwezenlijken. Dus ja, institutioneel idealisme is misschien wel een rake typering. Maar de twee vrouwen die vorige week -na iets gelezen te hebben in Ede Stad- eens kwamen kijken naar ‘dat ding’ en vervolgens meer dan een half uur in gesprek bleven met vier Afghaanse mannen, die hebben daar geen boodschap aan. Waar ze wel oor naar hadden waren de verhalen van de vrolijke mannen met hun nieuwe iPhones, nette kleren en verhalen over wiskunde studeren op een school waar 52% vrouw is. Eenmaal buiten bleven ze elkaar verbaasd toespreken over wat er zojuist gebeurd was. Ook in Afghanistan wonen aardige mensen, voor wie zoveel anders was dan voor deze vrouwen, maar met wie ze ook onverwacht veel gemeen hadden. Ze gingen oprecht naar huis als andere mensen, met een verhaal waarvan geen institutionele folder hen ooit had kunnen overtuigen.

Noem mij een idealist, maar ik geloof daar in. Ik geloof dat als het lukt om meer mensen naar elkaar te laten luisteren, de wereld een betere plek kan worden.

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.