Google PlusFacebookTwitter

Nu echt

By on mrt 20, 2011 in #3voor12 | 2 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Meer dan tien jaar mocht ik voor 3VOOR12 werken. Als verslaggever op festivals meemaken wat het publiek beleefde en dat vangen in verhalen, als rat wroeten in rotte zaakjes rondom evenementen of popzalen. Presenteren, mijn eigen docu’s en reportages maken met een camera en een laptop, samen met lokale vrijwilligers een videoproject doen dat nog niet eerder was vertoond, denken en doen wat ik dacht dat goed was. Ik wist al na een jaar dat ik op een plek was beland die geen gelijke kent. En toch is het goed dat ik ga. Nu echt. Het 3VOOR12 podium is vanaf nu niet meer het mijne.

Trots ben ik op alles wat ik gedaan heb. Op Weg naar Stadskanaal, mijn verhalen, Dubbel Check en Gevestigde Orde presenteren, het maken van de allereerste 3VOOR12 liftsessie, het bedenken en tot leven wekken van FIY. Zelfs de mislukte poging om de Muziekpartij op te zetten zie ik als een resultaat. Leonieke spoorde me aan om te bloggen over mijn wilde plan rondom een one issue partij, zodat 3VOOR12 er ook wat aan had. Had ik dat gedaan zoals Niels Aalberts het doet op zijn EHPO, dan was het misschien wel iets geworden. Maar ook het mislukken mocht en was leerzaam. Geen spijt dus daarvan. Ook niet van het nieuwsbericht over Leon Ramakers dat Willem Venema werkloos maakte. Wel van de verhalen die ik verzamelde, maar nooit schreef. Zoals de doven op Lowlands die me hun beleving van een concert lieten zien. Een grap op het podium zorgde een fractie na het gelach van het publiek voor een stille maar toch bulderende lach in mijn groepje zodra hun doventolk hem had ‘naverteld.’ Een verhaal dat het verdiende opgeschreven te worden, maar bleef hangen in mijn hoofd.

Vorige week vrijdag was het er dan eindelijk: een officieel afscheid van mijn collega’s. Sommigen vinden het lastig, anderen zijn er weer te goed in. Ik denk dat ik ergens in het midden hang. Ik heb het vaak gedaan op feestjes, gewoon zomaar weg zijn, omdat ik geen zin had om twintig mensen te vertellen dat ik ervandoor ging. Ook met 3VOOR12 liep het zo. Al in juni 2009 kondigde ik mijn vertrek aan, maar pas vorige week kwam het er van. Wat ik maar wil zeggen: wil je ooit weten hoe je heel langzaam een pleister moet verwijderen, vraag het mij.

Ja, ik hoor het je denken. “Watje!” Maar je hebt het mis. Een pleister zo lang mogelijk laten zitten, dat werkt voor mij nu eenmaal beter. Ik ben iemand die peutert aan wondjes en wroet in pijnlijke verminkingen. Pleisters beschermen me tegen mijn zwakte om grenzen te stellen. Ik maak van jeukplekjes bloedende kraters. Een pleister is voor mij meer dan een doekje tegen dat bloeden. Het is een hek rondom iets wat ik even met rust moet laten. En wie mij een beetje kent, weet dat rust bij mij niet vanzelf komt.

3VOOR12 dus. Kind van Erwin en Leonieke, dat weet iedereen. Stephan vleide me door me een 3VOOR12 godfather te noemen, Willem gaf me meer credits voor 3VOOR12 lokaal dan ik mezelf zou durven toebedelen. Leonieke pleitte voor “een Ron” in iedere organisatie. Niemand merkte het, maar daar werd ik stil van. Wat ze zei, maar ook omdat zij het zei. Moeder van 3VOOR12, dat ik weer zie als mijn broertje. Dan weet je wel hoe ik haar zie. En waarom die pleister er zo langzaam vanaf moest.

Maar nu is hij weg. En daaronder geen pijnlijke wond meer, maar een mooi litteken dat ik koester. Zoals ik de brandwond koester die ik in een puberaal romantische bui samen met een vriendin maakte om een magisch moment nooit meer te vergeten. Zij herinnert zich er niets meer van, maar ik zie die plek nog steeds, daar tussen mijn rechterduim en wijsvinger. Zo zal het ook met 3VOOR12 gaan. Het duurt maximaal een jaar voor “ronster” niemand nog iets zegt. En dat is ok. Ik heb mijn litteken, meer hoef ik niet.

Ok, die AR Drone Parrot die ik van jullie kreeg dan. Ik wist het niet tot ik hem zag, maar die wilde ik ook! Het type cadeau dat je jezelf nooit zou gunnen, maar altijd al wilde hebben. Ik krijg hem langzaam onder controle. Nog een paar weekjes en ik ga me opgeven als fighter en battelen met andere Parrots!

En die vrijdag, mijn eigen Motel Mozaique, die had ook niet beter gekund. Wat een toffe Ron-dag. Ik heb de pindakaas geproefd in Boijmans, ik moest aan het dennengas bij mijn eigen rode meisje van Motel Mozaique. We gingen met de boottaxi naar Lantaren/Venster. Op de terugweg knuffelde Robert me nog even verbaal daar bij die kapsalon, voor ik me suf heb gevreten aan die Chinese frituur terwijl ik ALLE geheimen van Fiona heb mogen aanhoren. Wat wil je nog meer? Die Gin Tonic als afsluiter misschien, voor ik met Elsbeth een echte Motel Mozaique nacht mocht beleven in hotel Bazar?

Zelfs katers kunnen perfect vallen. Wel een zwaar hoofd, geen koppijn. Wel brak, maar niet misselijk. Zo nam ik die ochtend de telefoon op om te horen dat ik (letterlijke tekst van de telefoniste) “de zoveelste bezoeker ben en daarom krijgt u een ontbijt op bed!” Ah, daar was ie dan, de laatste verrassing die Willem indirect had aangekondigd toen hij vroeg hoe vroeg ik zaterdag dacht te vertrekken. Lekker! Relaxed! Ik zag het wel voor me, dat ze zomaar zouden binnenwandelen. Daarom deed ik de deur alvast op een kier. En zag per ongeluk een roze gewaad…

Zij weer! Het rode meisje van mijn eerste Motel Mozaique, de witte zuster van Bazar Curieux en de inhaleersessie een dag eerder, nu net als het afgelopen jaar tijdens Motel Mozaique in het roze, toen ze me wakker kwam strelen terwijl ik met twintig anderen in een soort van communebed lag. Ook nu was ze niet alleen. Samen met nog drie minstrelen kropen ze op ons bed en werden Elsbeth en ik wakker gestreeld, gemasseerd, besprenkeld, weer afgedroogd en ja, zelfs onze tanden werden gepoetst. Wat een genot: een echte Momo-ervaring cadeau, voor ons alleen. What a treat!

Dankjewel, iedereen bij de VPRO met wie ik ooit mocht samenwerken, en iedereen bij 3VOOR12 en Harry en Yvonne in het bijzonder!

xR

2 Comments

  1. Luuk

    20 mrt ’11

    Post a Reply

    “Het duurt maximaal een jaar voor “ronster” niemand nog iets zegt.”
    Ik vind dit erg grappig omdat mijn schoolse vrienden mij vaak “luukster” plegen te noemen.

    Verder hoef ik je niet te vertellen dat ik het een mooi stuk vind, ik denk dat 3voor12 je wel gaat missen.
    (Blijf je nog wel FIY doen? Ik hoop van wel?)

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *