Google PlusFacebookTwitter

Reporting for duty

By on dec 6, 2016 in activism | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Ik weet niet of het jullie is opgevallen, maar ik ben al een tijdje best wel rustig op de sociale media. Mijn broer vindt nog steeds dat ik de grootste spammer in zijn timeline ben, maar steeds vaker, als ik me ergens aan erger, me boos maak, ergens iets van vind en daarna in een reflex iets tik – ik ben tenslotte journalist – val ik stil.

Voor wie doe ik dit? Waarom is mijn kijk op deze zaak belangrijk? Ja, het internet heeft het monopolie op publiceren verpulverd: iedereen kan nu zelf doen wat vroeger was weggelegd voor de happy few van de schrijvende pers, tv of radio. Maar dat iets kan, betekent dat ook dat het moet, dat publiceren, het instant delen van mijn mening? Mijn antwoord was steeds vaker: nee! Omdat ik niet wilde bijdragen aan de stortvloed van meningen, aan het geschreeuw, het gekrijs, het geklaag, het gehijg, het gezeik over rechten om het het eigen gelijk te halen.

Voor wie zijn gelijk wil halen met rechten, pak het woordenboek er eens bij. Goed en kwaad, kip en ei, rechten en plichten, het zijn onafscheidelijke koppels die niet los te verkrijgen zijn. Dat je het even weet.

En nu ben ik hier toch weer. Als een journalistiek recidivist. Misschien omdat ik het inderdaad niet kan laten. Maar ook omdat ik het gevoel heb dat het moet. Omdat ik de journalistiek grondtroepen nodig heeft en ik behalve recidivist ook reservist ben, die nu gehoor geeft aan de oproep: “Pak je pen op en trek ten strijde!”

Bij deze. Present!

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.