Google PlusFacebookTwitter

Déjà vu (VII): vrijwillige opsluiting

By on jul 19, 2011 in #3voor12 | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Deze week in de replay van persoonlijke verhalen die ik voor 3VOOR12 schreef mijn eerste slaapervaring op het Motel Mozaique festival in Rotterdam. Elk jaar verzint het festival een nieuwe bijzondere plek voor haar bezoekers. In 2003 had ze een hele winkelstraat zo gek gekregen om bedden in de etalage te zetten voor festivalbezoekers. Ik mocht mijn pyama aantrekken in

slapen in de hoofdzaak (I)

Als afsluiter van het gastvrije festival Motel Mozaique boekte 3VOOR12 zaterdagnacht een heel bijzondere kamer voor een van haar verslaggevers. Na het zien van koptelefoonsessies, de nooduitgang van Nighttown en een herrezen Mauro, vertrok Ron van der Sterren naar zijn bed, kapsalon De Hoofdzaak in de Van Oldebarneveldstraat. Een slaapverslag.

Eigenlijk is het nog veel te vroeg voor dit etalageavontuur. Half twee, wintertijd. Vrijdagnacht arriveerden de eerste schone slapers na drieën en kwam de laatste om kwart over zes aanzetten. Gelukkig is ‘mijn winkel’ morgen dicht, dus ik hoef er niet voor negen uur uit te zijn.

Wat moet je verwachten van een avondje etalagepop spelen? Ik weet het niet. Verbaasde voorbijgangers die zich rot schrikken? knetterstonede hangjongeren die hun milkshake tegen je ruit aansmeren? Vrolijke dames die toe zijn aan een nieuw kleurtje? Ladderzatte voetbalfans met een baksteen in de aanslag, klaar voor een befaamde Rotterdamse rel?

Ik zal het maar meteen bekennen, ik vind het heerlijk, dat exhibitionistische gevoel dat iemand een uur naar je staat te gluren terwijl jij je kussen onderkwijlt. Raar doen achter een ruit, alleen maar om raar te doen. Om voorbijgangers te laten denken: “die gast is gek!”. Ze verward weer de nacht in te sturen. Heerlijk.

Maar ook wel een beetje eng. Zeker als sleutelbewaarder Ruud me weer heeft opgesloten en ik alleen ben. In een kapsalon. Nou ja, met al die spiegels hier staat er altijd wel een van je eigen ikjes achter je…

Het bed ziet er mooi uit. Mooi rood laken, echte kappersblaadjes erbij. Daarnaast een tafeltje met een flesje champagne, spaatje, appel, banaan en sinaasappel. Wat een gastheer! Niet weten wie er in zijn zaak komt slapen en hem toch een warm welkom bieden. Letterlijk, want zelfs de verwarming staat nog aan.

Dan begint het ontdekken. Zal ik mijn haar verven? Een permanentje zetten? Eerst toch maar een kopje thee. Toen Ruud me net de wc liet zien, zag ik de waterkoker al staan. En ook een trap naar boven. “Daar hebben ze nog een salonnetje geloof ik,” probeerde hij het zo oninteressant mogelijk te brengen. Zonder succes.

Als de waterkoker pruttelt, loop ik voorzichtig naar boven. Na 8 treden bevries ik. Shit, DAAR ZIT IEMAND!!!!! Ik zie duidelijk een hoofd… waar zit dat licht? Zit ik hier opgesloten met psychopatische knipper, zijn schaar al in de aanslag? Waar is dat LICHT verdomme!!!? Om wat te zien, maak ik foto’s met de flitser aan. SHIT! Lang rossig haar!!! Ik doe wat domme mensen in nog dommere films ook altijd doen. Snel omhoog rennen en een klap links om de hoek op de gok dat de lichtschakelaar daar zit. Een jas over een stoel, een pruik op een etalagehoofd…

(Verschenen bij 3VOOR12 op 30 maart 2003)

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.