Google PlusFacebookTwitter

Déjà vu (VIII): bezoek van hogerop

By on jul 20, 2011 in #3voor12 | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Deze week het tweede van drie verhalen over mijn eerste slaapervaring op het Motel Mozaique festival in Rotterdam, waar ik in 2003 sliep

Slapen in de hoofdzaak (II)

De eerste angsten zijn inmiddels overwonnen. Tijd voor iets nieuws.

Na een uurtje heb je het toch gezien. Alleen is ook maar alleen, zelfs een goede pruik op een plastic hoofd brengt daar geen verandering in. Nadat je met je hoofd twee minuten in de haarwasbak hebt gelegen en even onder de haardroger hebt gezeten, ben je al weer uitgespeeld in zo’n kapsalon.

Gelukkig heeft de kapper een mooi welkomstpakketje klaargelegd: Privé, Story, Eigen Huis en Interieur, Quote, flesje champagne, appeltje, banaan. Maar net als ik me eens wil verdiepen in de relatiecrisis die Wimlex en Maxi kennelijk nu al doormaken, heb ik bezoek. Twee dolle meiden plakken tegen het raam: “He Hallooo!” Wordt het toch nog gezellig?

Ze hebben veel vragen. Wie ben ik, waarom ben ik er en doe ik ook kunstzinnige poses? Mag ik gevoerd worden? Mijn begrip voor dierentuindieren groeit. Al snel wordt het drukker. Ook collega Okkie arriveert. Of ik even in bed wil gaan liggen voor de foto. Natuurlijk. Ik doe alles wat de klant wil. “Misschien is dit leuker” stel ik voor. Ik zet mijn glas champagne op de grond en ga ernaast liggen, alsof ik in mijn delirium ben gebleven. Dat is kennelijk leuk. Leuk zoals het ook ‘leuk’ is om een aap van zijn tak te zien vallen.

Annelore en Angelique zijn volhouders. Melige volhouders ook. Okkie is weer verdwenen, de twee meiden nog niet. Langzamerhand worden we ook intiemer. Angelique duwt haar wang tegen het raam, ik volg. Mijn verbeeldingskracht bezorgt mijn gezicht een warm gevoel. De zucht naar genegenheid gaat ver als je zit opgesloten. “Heb je een knuffel bij je?” vraagt Annelore bezorgd. “Ja,” lieg ik. Het is tijd voor afscheid.

Maar niet veel later komen ze terug. Met een kop thee in hun handen. Annelore woont zo’n beetje boven de kapsalon en het is kennelijk nog geen bedtijd voor de twee. Om de gezelligheid op te voeren, zet ik mezelf ook nog een kop thee. Daarna terug naar de deur. Babbelen over niets. Over Annelore.nl en de foto’s die ze maakt. Ook Okkie komt terug. Nog maar een fotootje? Ja hoor, ik ga wel weer even in de goede stand staan…

Als alle bezoek vertrokken is, besluit ik opnieuw contact te zoeken met mijn bovenbuurvrouw. Ik leen de telefoonaansluiting van mijn vriendelijke gastheer even om mijn laptop aan te sluiten. Annelore.nl bestaat echt! Snel stuur ik een mailtje. Daarna nog een. En nog een. Zeven in totaal. Maar helaas, een nachtelijke chatsessie zit er niet in vandaag.

(Verschenen bij 3VOOR12 op 31 maart 2003)

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *