Google PlusFacebookTwitter

Déjà vu (X): slapen is een kunst in Motel Mozaique

By on jul 22, 2011 in #3voor12 | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Wat je ook allemaal verzint om je gasten bezig te houden, uiteindelijk draait het bij een motel natuurlijk om het doorbrengen van de nacht, liefst in slaapstand. Dat laatste was nog een hele kunst in het gemeentehotel van

.

Slapen is een kunst

Wat je ook allemaal verzint om je gasten bezig te houden, uiteindelijk draait het bij een motel natuurlijk om het doorbrengen van de nacht, liefst in slaapstand. Dat laatste was nog een hele kunst in het gemeentehotel van Motel Mozaique.

Motel Mozaique beslaat weer de halve stad. Maar de bedden zijn dit jaar verhuisd naar een plek in Rotterdam Zuid, boven club Las Palmas, vlakbij Hotel New York. Begonnen als lollig kunstslaapproject veranderde het vorig jaar al in een poging de stad wat terug te geven met de gezellige etalagebedden in een winkelstraat. Dit jaar is de slaapvoorziening van Motel Mozaique vooral een protest tegen het strenge beleid tegen vreemdelingen en minder bedeelden van de Rotterdamse samenleving.

Een protest dat niet alleen door de Pauluskerk, maar ook door gerenomeerde hotels en bekende en onbekende indivduen wordt gesteund. Dit jaar is Motel Mozaique daarom niet alleen gastvrij naar de festivalbezoekers toe, maar ook naar de door de gemeente opgejaagde zwervers van Rotterdam. Een erg goed initiatief, vind ook ik.

Maar iets goed vinden en het steunen door er aan mee te doen zijn toch altijd weer twee dingen die verder uit elkaar liggen dan je zou willen. Natuurlijk heb ik tegen mijn collega’s weer lekker stoer lopen doen. Maar nu ik hier ietsje voor half zes aankom bij Las Palmas, is er tussen die nobelheid en verlangen naar spanning toch ook een beetje twijfel gekropen.

Dat heeft niks te maken met de muren, die ook nu nog trillen op de beat die de dj dirigeert en nog steeds nieuwe bezoekers naar binnen lokt. Wel met de verhalen die ik heb opgevangen van schreeuwende zwervers, vage gasten en feestende festivalbezoekers in het hotel de vorige nacht.

Maar aangekomen bij de hotelbalie ontvouwt zich een heel ander beeld: op twee slurpende koffiedrinkers in de ‘bar’ na liggen alle hotelgasten vreedzaam in hun bed. En zien doet … Dus kies ik een van de nog beschikbare bedden en leid mezelf er snel naartoe.

Toch zorgen die nu bewezen leugens ervoor dat ik me enorm aanstel. Ik ga bijvoorbeeld niet onder de dekens liggen, maar rol mijn slaapzak uit. Daarin kan ik namelijk behalve mezelf ook mijn kostbare spullen (telefoon, mp3-speler, portemonnee) veilig opbergen. Al mijn kleren stop ik in de slaapzakzak. Dan pas ben ik klaar voor de nacht.

Jammer dat ie al voorbij is. Als ik voor de tweede keer naar de wc ben gegaan (met al mijn ‘kostbaarheden’ in mijn rugzakje mee), mijn collega’s een smsje heb gestuurd en mijn alternatieve mp3-oordopjes heb ingedaan en afgesteld op een slaapmuziekje, is het inmiddels half zeven.

Ietsje later val ik toch in slaap en ben ik dankzij Motel Mozaique na de hoofdrolspeler in een toneelstuk over de de mythische Mylos en een huisvriend van Johnny Hoes nu ook nog kunstenaar.

Drie uur later word ik weer wakker. Eindelijk zie ik wie mijn slaapmaatjes zijn. Ja hoor! Ik lig in een bed van de Pauluskerk. Want waar ik bij andere bedden rugzakken, tassen en hier en daar een slaapzak zie, staan onder de meeste bedden naast mij alleen een paar schoenen. Meer hebben de zwervers die hier vannacht logeerden simpelweg niet. De belachelijke angst maakt nu plaats voor schaamte. Die nog groter wordt als mijn directe buurman vriendelijk lacht. Ik besluit nu al dat ik ook volgend jaar zeker weer slaap in een bed van Motel Mozaique, wat ze ook verzinnen.

(Verschenen bij 3VOOR12 op 18 april 2004)

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *