Google PlusFacebookTwitter

Déjà vu (XII): Het Pinkpopgevoel

By on aug 1, 2011 in #3voor12 | 0 comments

In 2004 ging ik voor 3VOOR12 opnieuw op zoek naar het Pinkpopgevoel. Drie verhalen schreef ik voor de site. Om daarna mijn conclusie te trekken in een liefdesverklaring: “Ik hou nu eenmaal van Pinkpop.” Het Pinkpopgevoel Ik zag Living Colour een dag voor het optreden drie uur lang repeteren in de Oefenbunker, een lokaal poppodium niet ver van het Pinkpopterrein. Door een kapot wc-raampje. Love Rears It’s Ugly Head in vijf verschillende uitvoeringen, wow! Ik mocht ooit op de Nacht van Pinkpop spelen, toen nog het opwarmfeestje op de A-camping een dag voor ‘het festival’. Voor een stampvolle tent, dankzij een keiharde plensbui. Ik zag samen met mijn beste vriendin Brendy de Happy Mondays vanaf de berg tussen camping A en het festivalterrein, waar je in 1991 nog goed uitzicht op het podium had. Dat jaar hadden we geen kaartje gekocht, omdat we een dag later...

Déjà vu (I): het pinkpopgevoel van 1998

By on jun 2, 2011 in #3voor12 | 0 comments

Terugkijken kan soms zinvol zijn, soms leuk. Maar het is ook gevaarlijk. Ik reed vroeger op de kermis graag achteruit tegen het verkeer in. Een thrill seeker ja. Maar waar brengt het je? Precies, naar een frontale botsing. Toch ga ik het de komende tijd een beetje doen. In mijn 3VOOR12 periode heb ik veel mogen doen. Wat precies, dat kun je zien op de Geschreven, Gefilmd, Geluid-pagina’s. Ik ben trots op alles wat ik daar heb gemaakt, zelfs de dingen die in de praktijk misschien niet zo goed uitpakten. Sommige berichten wil ik er de komende tijd nog één keer uitlichten. Omdat ze verder gingen dan een journalistiek verhaaltje, ze – in journalistieke vermomming – eigenlijk een soort dagboek waren. Daarom vind ik dat ze in mijn blog thuishoren. Te beginnen met mijn allereerste Pinkpop voor 3VOOR12, in 1998, waar ik toen nog als stagiair meedraaide: Het Pinkpopgevoel. Het...

Pinkpop is begonnen

By on mei 30, 2008 in #3voor12 | 0 comments

Het terrein is nog niet open, maar voor velen is Pinkpop al begonnen. Hier, in de trein, waar Deense reizigers dichtbij voelen alleen al omdat ik denk dat ze ook naar Pinkpop gaan. Op de snelweg, waar mensen samen in de file staan. Online, waar bezoekers op weg hun verhaaltjes al delen via alle mogelijke sociale netwerken. Elk jaar ga ik op zoek naar het Pinkpopgevoel. Dat is sinds ’t eerste verhaal dat ik voor 3VOOR12 schreef op Pinkpop in 1998 een beetje mijn serie geworden. Ik, die best een beetje ijdel is, en daarnaast als Limburger een gekke liefde voelt voor dit festival dat qua beleving eigenlijk steeds verder van me af is komen te staan. Dat maakt het ook lastig. Hoe vaak kun je zeggen dat het om de sfeer gaat? En hoelang hou je dat vol als je eigenlijk moet toegeven dat je jouw vrienden hier niet meer tegenkomt? Vorig jaar poogde ik nog in een soort van...