Gewillige abonnee zoekt betaalde nieuwsservice
The Times en Sunday Times gaan geld vragen voor hun berichten die mensen online willen lezen. “Een beslissend moment” dat volgens directice Brooks “nog maar het begin is.” Wie gelooft haar? Ik wel. Een beslissend moment. Sunday Times en Times proberen het nog één keer. Om daarna de fakkel gedwongen aan iemand anders over te geven. Want een nieuwsproducent die muren om haar informatie bouwt en een portier aan de deur zet die om geld vraagt, sluit niet de nieuwsconsument buiten, maar zichzelf.
Ik betaal graag. Elk jaar stop ik meer tijd en geld in zaken die het me makkelijker maken om mij goed te informeren. Een computer, een selectie van nieuwsbronnen samengebald in mijn Google RSS-reader, mooi leesbaar gepresenteerd door Feedly, altijd bij de hand via een iPhone app voor rss-feeds, noem maar op. Het kost tijd en het kost geld, en ik vind het beide waard.
Zo zou ik op dit moment direct een paar euro betalen voor de tool of app die mijn RSS feeds filtert op dubbele berichten van dezelfde bron. Want dit nieuws, over Times en Sunday Times, kwam niet via een op de deurmat gevallen krant tot mij. Het kwam in drievoud binnen op mijn RSS-reader. De Pers en Het Parool brachten precies hetzelfde bericht, overgeschreven van het ANP. Dat vind ik irritant en vervelend. Hoe wil je je als nieuwsmaker onderscheiden met berichten die je buurman ook doorsluist? Of is dat ook service? Niet voor mij, want als ik op een dag door pakweg 100 berichten cross uit ongeveer 90 verschillende bronnen, wil ik niet 5 keer hetzelfde bericht lezen.
De Volkskrant maakte er een eigen bericht van en is in dit geval het waardevolst. Ja, dat komt door goed journalistiek werk van correspondent Gert-Jan van Teeffelen, maar nee, dat is niet waar zijn uitgever in de afgelopen decennia zijn geld mee verdiende. De geïnteresseerde nieuwsconsument gaat betalen waar hij altijd voor heeft betaald: service. Een goede filtering uit het totale nieuwsaanbod, op maat en direct persoonlijk ‘aan huis’ geleverd. Daar is niets aan veranderd. Aleen is ‘aan huis’ niet meer de deurmat vier verdiepingen lager, maar mijn laptop, telefoon of straks mijn iPad. En op maat is niet meer dat wat er binnen de muren van één nieuwsfabriek wordt geselecteerd voor mij, maar een combinatie van bronnen, gebaseerd op mijn specifieke interesses.
Ook abonnementsmodellen zijn niet ondenkbaar voor de nieuwsconsument. Om nog even over dit ene feitje door te gaan: bij de Pers is een leuk oud bericht gelinkt uit 2009, over de neiging van kranten tot het kiezen voor betaalsites. Dat had ik graag als extra info ook in mijn RSS-’krant’ gezien. Betalen voor een week rond mogen rennen binnen de digitale muren van één krant? No way! Maar de service die bij elk bericht dat ik lees doorheeft door welke info ik geprikkeld word (omdat ik zinnen met 1 klik een extra lading kan geven bijvoorbeeld) en me vervolgens een aantal relevante doorleesstukken biedt, heeft mij binnen als betalende klant.
