Google PlusFacebookTwitter

Voor spek en bonen op Nederland 3?

By on mrt 7, 2007 in Muziekpartij | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Voor het eerst te gast bij een televisieprogramma. Ik was vooraf niet heel erg nerveus. Want zeg nou zelf, aan tafel zitten bij De Spek En Bonen Show, hoeveel enger kan dat nu zijn dan met drie gasten aan tafel zitten bij talkshow De Gevestigde Orde, het programma dat ik bij 3VOOR12 zelf presenteer? Nou, dus toch wel…

Het hielp wel, de ervaring van het voor een camera iets zeggen. Het idee dat vijftigduizend mensen me konden zien, maakte op het eerste gezicht niet heel nerveus. Maar juist omdat mijn idee van De Muziekpartij geen grap is, durfde ik het niet aan om me als een volslagen weirdo te gedragen.

Het grootste verschil met mijn eerdere tv-ervaringen op het 3VOOR12 themakanaal was toch wel dat ik gisteravond niet het roer in handen had. Vlak voor de opnames begonnen, bedacht ik het nog met twee collega’s: “Het is een absurdistische show. Als ik nu eens op elke vraag gewoon een belachelijk antwoord geef dat altijd met muziek te maken heeft! Ja, dat is lachen man!”

Maar dat was natuurlijk helemaal niet lachen. Want de grapjassen zijn de presentatoren Ronald Snijders en Pieter Jouke. Of je ze nu leuk vindt of niet, zo liggen de kaarten. En als je nu niks te verliezen hebt, is het misschien nog mogelijk om zo ongelofelijk los te gaan dat je werkelijk grappig en absurd kunt zijn. Maar als je je ook maar enige zorgen maakt over de manier waarop je verhaal overkomt, kun je die poging vergeten. Daar komt nog bij dat iets wat je boven een bord spaghetti bedenkt best leuk kan klinken, nog lang niet leuk is om te zien.

Ik deed het half. Mijn eerste antwoord was er nog voor de vraag: “De Muziekpartij!” riep ik. Kreeg niet de wind van voren, maar een briesje stak wel op: “Loop jij jezelf een beetje te pluggen?” Daarna was ik te gespannen om het vol te houden. 3VOOR12-collega Mirka, die in het publiek zat, zag het ook: “Normaal heb je veel meer te babbelen.” Toen het moment kwam dat ik mijn verhaal mocht vertellen over De Muziekpartij, was ik eerst twee keer heel adrem, maar werd daarna warrig, wilde het hele verhaal vertellen in twee minuten. Kansloos natuurlijk. Zo’n bekende val en toch trapte ik er in. Terwijl ik nog wel bedacht had dat ik twee of drie sprekende voorbeelden paraat moest hebben. De dj die geen artiest is, de grote podia die na twee jaar alweer zo’n beetje failliet zijn, het rookverbod, de willekeur van lokale drugsrazzia’s op dancefeesten… ze zijn er, maar in the heat of the camera kwamen ze er niet als slogans uit.

Na afloop babbelden we nog wat na met de presentatoren en de andere gast Boukje Schweigman. Toen werd duidelijk hoe warrig ik was. Boukje hakte er verhelderend in: “Maar die muziekpartij van jou, daar snap ik niks van! Terwijl ik als artiest eigenlijk best geïnteresseerd ben.” Ik kon het haar alsnog uitleggen gelukkig. Maar die vijftigduizend potentiële stemmers…

Zouden er onder die vijftigduizend een paar zitten die mee willen doen? Of was het echt voor spek en bonen? Nee toch? Als realistische optimist zie ik naast de gemiste kans ook een wijze praktijkles. Nog 3 jaar en 9 maanden voor de volgende landelijke verkiezingen. Volgende keer hou ik het heft in handen. Volgende keer heb ik die drie sprekende voorbeelden paraat waarmee ik binnen twee minuten een punt duidelijk maak zo goed geoefend dat ik niks anders meer weet te zeggen. En probeer ik niet grappiger te zijn dan de presentator…ok, behalve als het Frank Masmeijer is.

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.