Google PlusFacebookTwitter

Waarom ik voor Zorgdoc ben: meer vertrouwen in een startup

By on dec 5, 2012 in #stunst | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Wie de afgelopen weken de kranten heeft gelezen, weet inmiddels dat de doorstart van het Elektronisch Patient Dossier (EPD) er komt. Een private doorstart onder aanvoering van VZVZ, nadat het hele plan eerder door de overheid werd getorpedeerd. Ook de doorstartversie ligt weer flink onder vuur. En terecht. Omdat er in de kern niets is veranderd.

Ik ben voor een elektronisch patiëntdossier. Maar ik ben tegen de huidige EPD-doorstart. Als ik dit soort persberichten lees, krijg ik visioenen van Buma/Stemra. In mijn 3voor12-tijd schreef ik vaak over die auteursrechtenclub die ook de gave heeft om stelselmatig het verkeerde te zeggen met een arrogantie waar je verlegen van wordt. Uitlatingen als “maar er zitten geen medische gegevens in, het is eigenlijk een telefoonboek” of “de Amerikaanse overheid mag die gegevens niet inzien en als ze dat toch willen, zullen we dat proberen tegen te houden” stellen mij verre van gerust. Ze onderstrepen mijn gevoel dat de initiatiefnemers arrogant en onwetend zijn. Los van de realiteit. Het grootste gevaar van de EPD-doorstart komt echt niet van buiten.

De grootste fout is de principiële keuze om mij als patiënt niet de volledige regie te geven. Ik wil een digitaal dossier van mijn medisch verleden. Ik vind de kaartenbak bij mijn huisarts ook nostalgisch, maar ik denk dat er inmiddels manieren zijn om slimmer met informatie om te gaan. Als ik een ziekenhuis binnengereden word, geef ik graag toestemming om die gegevens in te zien als dat mijn kans op herstel bevordert. Wie wil dat niet? Het zijn namelijk mijn gegevens. Ik kan dan ook goed zelf bepalen wat ik wel en niet deel met wie. Ik neem dan ook bewust risico’s, of probeer die te vermijden.

Bij de EPD-doorstart ben ik even belangrijk als een DJ dat is voor Buma-Stemra; je kunt er niet omheen, maar het is wel ingewikkeld. “Hoe managen we dat probleem?” lijkt de belangrijkste vraag als ze het over de patiënt hebben. Terwijl ik de kern ben. Ik ben niet alleen de data-asset, de leverancier van gegevens, ik ben de klant. Ik heb belang bij dat dossier, ik wil er zelfs voor betalen. Als iemand een incentive moet krijgen van een verzkeraar, ben ik dat!

Ik heb me onlangs aangemeld bij Zorgdoc. Niet omdat Zorgdoc mij garandeert dat de Amerikaanse overheid nooit bij mijn gegevens kan. Ook niet omdat ik me ervan heb verzekerd dat Zorgdoc geen deal heeft met verzekeraars en artsen. De belangrijkste reden om voor Zorgdoc te kiezen is de regie die ze mij geeft over mijn gegevens. Ik kan er bij, ik bepaal wie er nog meer bij komt, ik bepaal wat er in komt. Tel daarbij op de uitvoering die Zorgdoc nu al heeft gerealiseerd en de keuze is makkelijk. Een website die nog niet af is, maar voor sommige zaken al slimme oplossingen heeft bedacht. Word je bewusteloos het ziekenhuis ingereden? Je partner kan de gegevens ook openbaren. Geen partner? De arts haalt een code uit je portemonnee waarmee hij in je gegevens kan. Het zijn slechts kleine voorbeelden die Zorgdoc met een slimme oplossing probeert te tackelen.

Een elektronisch patiëntendossier is een enorm project. Dat vergt realiteitszin en een praktische aanpak. Waar de EPD-club met belachelijk doorzichtig sussende woorden komt op moeilijke issues, erkent Zorgdoc die problemen en probeert een oplossing te vinden. Dat zal soms lukken, soms ook niet. Maar zolang ik de klant ben en de partij dus voor mij werkt, heb ik meer vertrouwen in een startup met ambitie dan een medische Sinterklaas die al jarenlang fabeltjes vertelt.

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.