Google PlusFacebookTwitter

The meaning of life; wat maakt jou mens?

By on jan 14, 2020 in general | 0 comments

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Sinds we in Nederland een shared_studios portal hebben, vlieg ik samen met bezoekers letterlijk van verhaal naar verhaal. En die zijn bijna zonder uitzondering indrukwekkend. Tuurlijk, soms zit er ook een ‘He, hoe heet jij, hou je van voetbal?’ gesprek tussen en ook de boodschappende voorbijgangers zullen de twee minuutjes in onze portal niet de rest van hun leven met zich meedragen. Maar veel vaker was er in de afgelopen drie maanden wel verbinding, echt contact, die verder reikte dan een leuk gesprekje.

Sterker nog, juist die gesprekken die niet ‘leuk’ waren, waar het ongemakkelijke moment zich opdrong — en ook even mocht bestaan — vormden vaak de meest bijzondere ontmoetingen.

Schoolkinderen van middelbare school De Pantarijn op bezoek in de portal

Een serie van bijzondere ontmoetingen mocht ik meemaken dankzij Laura Jonker. Zij is coach — ze noemt zichzelf zinfluencer — en ze wilde kijken of ze via de portal de wereld kon rondreizen aan de hand van één leidende vraag: “Wat is voor jou de zin van het leven? Waarom ben je hier en hoe geef je daar invulling aan?” Ok, dat zijn er drie, maar de algemene strekking is helder. Een experiment. Kan dat? Wat levert het op? Het korte antwoord: “Ja en het laat je soms schudden op je grondvesten!”

De langere versie: de drie pilot-ontmoetingen waren stuk voor stuk zo indrukwekkend dat Laura het voornemen heeft om in 2020 minimaal 10 portallocaties te bezoeken met dezelfde vraag. Van de gesprekken wil ze een verhaal maken, misschien een boek, met foto’s van onze gesprekspartners. We zijn er nog niet uit en we durven ook nog geen belofte te doen, dus je zult daar nog even op moeten wachten. Maar het is voor mij wel een mooi voorbeeld van wat de portal kan doen, juist ook als inspiratie voor culturele uitingen hier: het is een kans. Een kans om je eigen project vorm te geven en te voorzien van een uniek perspectief. Een kans op verbinding die verder rijkt dan de portal alleen.

Om je een idee te geven, neem ik je mee naar een van de drie ontmoetingen. Ons gesprek met Rami, curator van de portal in Erbil, Irak. Rami vierde onlangs zijn vierde verjaardag als curator en staat na drie maanden bij ons bekend als een altijd vriendelijke, ietwat afstandelijke jongen voor wie geen vraag ongepast of te ingewikkeld is. Hij is regelmatig vergezeld van een paar jongens voor wie de portal vooral ook een gratis wifi hotspot is. Omdat je gewend bent dat iedereen — ook cultureel — ongeveer dezelfde taal spreekt, is het altijd even wennen op het moment dat je heel direct geconfronteerd wordt met tegendeel. Hoe anders is het als er iemand tegenover je zit die echt anders denkt over een aantal zaken? En hoe vind je dan toch een gedeelde grond? Vrij makkelijk als je begint over eten of muziek. Na drie maanden hebben Rami en ik elkaar daar gevonden. Plannen om samen met een paar muzikanten in Nederland een paar raps van beats te gaan voorzien zijn in de maak.

Maar het kan keihard botsen als je zonder besef van die andere realiteit vraagt naar de zin van het leven. Het ging pas echt mis toen Laura vroeg wat je nu mens maakt. Daar had Rami geen antwoord op een dag nadat er in zijn land dertig mensen waren overleden tijdens protesten waar hij zelf ook aan deelneemt. “Ik weet niet man. Ik weet niet hoe menselijk we zijn, we lijken meer op beesten, zoals we elkaar behandelen hier.”

Laura in gesprek met mensen in Afghanistan

En dan,
dan valt het stil,
en is er geen ontsnapping mogelijk
aan de schaamte dat je de vraag stelde vanuit je veilige eigen wereld.

Juist door die status quo kun je ook niet ontsnappen aan wat daarna komt. Het besef dat het ook neerbuigend is om in te vullen dat je de vraag niet zou kunnen stellen. Aan de andere kant keert na het uiten van frustratie en verdriet de rust terug. En gaat het gesprek verder op een ander niveau. Iets later bekent Rami niet heel gelovig te zijn, iets wat in zijn omgeving niet gewoon is. “Maar ik geloof wel dat het feit dat ik hier ben een reden heeft. Er zijn zoveel momenten in mijn leven geweest waarop ik had kunnen sterven. Dat dat niet gebeurd is, heeft een doel. Ik geloof dat echt. Dat is ook waar ik steeds weer de energie vind om door te gaan, probeer ik mensen te helpen. Heel soms, dan zit ik er doorheen, zoals net. Dan moet ik even bijkomen en put ik kracht uit dat feit: ik leef nog. Ik ben hier. En ik ben hier om iets te doen.”

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.